Daffy 5

2011-07-29T18:11:00.004+02:00

2011-02-19T13:52:00.001+01:00

Check this out!!

http://www.liveyourdreamstoo.blogspot.com/

Afscheid (nemen bestaat niet)

2010-12-06T15:27:00.019+01:00

Met spijt in het hart hebben we vandaag afscheid genomen van Daffy.
De nieuwe eigenaars zullen Daffy terug door Afrika loodsen. De verwachte vertrekdatum is na de zomer 2011.

DAFFY 6 IS BORN!!

een paar herinneringen aan Daffy 5 ...

Zie ginds komt ...

2010-12-06T10:10:00.005+01:00

Daffy heeft de sint veilig naar school gebracht.

Lang op Reis

2010-10-02T10:07:00.004+02:00

Het jaarlijkse info- en ontmoetingsmoment ‘Lang op Reis’ van Wegwijzer, dat zich richt tot kandidaat langdurige reizigers, gaat door op zaterdag 20 november in de jeugdherberg van Leuven.

En ook wij zijn erbij!

Vanaf 16u kun je met heel concrete vragen doorlopend terecht bij een 10-tal informanten die net terug zijn van een langere reis.
Daarnaast verzorgen Geert & Joke een beeldpresentatie van 2 keer 40 minuten over hun wereldreis, vertellen de mensen van TangaTanga je hoe je onderweg op een eenvoudige manier een (gratis) blog kunt bijhouden en tonen Dieter en Els een fotodocumentaire over hun jaar door Azië en Zuid-Amerika met een circusvoorstelling.

Het programma vind je hier: http://www.wegwijzer.be/sites/default/files/leuven.pdf
(of klik op de lang op reis afbeelding rechts)

Waar: Jeugdherberg Blauwput, Leuven, www.leuven-hostel.com
Toegangsprijs: Gratis voor -30-jarigen & Wegwijzer-leden; €5 voor anderen.
Inschrijven: Wil je er bij zijn als bezoeker, moet je even reserveren via carmen@wegwijzer.be of 050 33 75 88

Daffy zoekt nieuwe eigenaars

2010-06-20T18:08:00.002+02:00

Versie: PZJ75 - 4x4
Kilometers: 425 000km
Brandstof: Diesel
Celinderinhoud: 3400cc
Jaar: 1991

Daffy is in zeer goede staat en met veel zorg onderhouden. Verschillende onderdelen zijn recent vervangen of gereviseerd: nieuwe ophanging (bladveren en dubbele schokdempers), radiator, versnellingsbak, stuurhuis, batterijen, remmen, assen, differentieel, ... Perfect uitgebouwd voor avontuurlijke reizen: daktent van Eazy Awn, bullbar, verstralers, flankladder, dakrek, uitgekiemde compartimentering, beschermingsplaat onder motor, ingebouwde converter voor electriciteit, ... Accessoires: luifel (8m²), 2 gastanks, ingebouwd kooktoestel (3 pits), jerrycans voor diesel (3x20l), watertanks (2x35l+10l+5l)), 2 nieuwe reservebanden (all terain BF goodrich), kookgerei, gereedschap, spanriemen, touwen, filters, zandladders, handlier, GPS (Garmin 60CSx met tracks4Africa), laptop, hi-lift jack (gemonteerd op bull-bar), ...

ReisMarkt 2010

2010-03-01T20:36:00.005+01:00

Op 28 februari was er de jaarlijkse reismarkt te Brugge. De beurs is een organisatie van Wegwijzer, reizigers informeren reizigers is het concept. Bij onze voorbereiding voor onze trip zijn we er ook langsgegaan om met ervaren reizigers te praten wat ons veel informatie gaf. Dit jaar hebben we voor de eerste keer zelf deelgenomen als informant. Het was een super drukke dag met veel bezoekers aan onze tafel. Hopelijk hebben we verschillende mensen kunnen inspireren en warm maken voor een trip naar Afrika.

Ga zeker eens een kijkje nemen op www.wegwijzer.be

Daffy is back home

2009-11-12T18:08:00.003+01:00

We zijn terug compleet!! Zondag is Daffy aangekomen in de haven van Antwerpen en vandaag zijn we Daffy gaan ophalen.

2009-10-19T22:17:00.000+02:00

Back home :-(

2009-10-18T14:36:00.004+02:00

Sinds vrijdag zijn we terug thuis, en het is wennen... Er stond een heel welkomscomité ons op te wachten in Zaventem met spandoek en toeters. Leuk thuiskomen zo!

Van onze laatste week in Kaapstad hebben we enorm genoten! Nick&Nicola hebben voor een warm welkom gezorgd, we voelde ons er meteen thuis. Vele feestjes gehad, maandag hebben oa. we Nick zijn 30ste verjaardag gevierd. Onze laatste nacht in onze daktent is er zoveel wind dat we maar besluiten om op het terras te gaan liggen onder de sterrenhemel, zalig zo buiten slapen. Het is raar na maanden om terug in zulke grote stad te zijn waar alles maar dan ook alles te verkrijgen is. Hebben ons dan ook goed laten gaan in de gigantische shoppingcentra. Woensdag hebben we Daffy in de container gezet voor verscheping naar Antwerpen, een emotioneel afscheid. Binnen een 3 tal weken zal ook Daffy terug in België zijn.

Spijtig genoeg zit het er nu definitief op, maandag gaan we terug werken. Ons avontuur zal nog lang blijven nazinderen en we zullen er nog veel aan terug denken.

Don’t dream your life, live your dream is meer dan ooit ons motto …

Onze blog is de laatste maanden heel erg druk bezocht, waarvoor dank. In totaal zijn er meer dan 12000 unieke bezoekers naar onze blog gesurft, waarvan er 3712 meer dan 4 keer per week. Het was steeds leuk iedere reactie of mail te lezen onderweg.

YYIIHHAA

2009-10-09T09:49:00.003+02:00

YES YES YES, WE DID IT!! Moeilijk om het gevoel te omschrijven dat we hadden als we onze laatste kilometers rijden naar de Kaap. 7 maanden zijn we onderweg geweest om om ons doel te bereiken, van Kaap Serat naar Kaap De Goede Hoop. Onderweg ontelbare schitterende ervaringen en herinneringen. We worden er beide behoorlijk stil van en genieten met champagne van dit unieke moment dat ons nog lang zal bijblijven.

Na het feesten voor de verjaardag van Katrijn gaan we door naar de Namib dessert. Het landschap is weeral wijds en groots. Solitaire is een bekende plaats hier, het is niet meer dan een klein gehucht met een winkel, camping, hotel en tankstation midden in de woestijn. Iedereen stopt hier en er heerst een gezellige drukte. Na het lezen van het boek Solitaire (van Ton Van Der Leen) waren we heel benieuwd het te zien. Voor degene die het boek ook gelezen hebben, Mooze staat nog steeds achter de toonbank. Sossuvlei is de meest populaire bezienswaardigheid van Namibië, de rode zandduinen zijn de hoogste ter wereld. Ze zijn indrukwekkend mooi en het levert vele foto’s op. Wim en Lies breken hier trouwens het record fototrekken in Nabimië.

Van andere reizigers hebben we de tip gekregen om naar een farm te gaan waar je kan wandelen met de cheetas en luipaarden. Het zijn natuurlijk “tamme” beesten maar dat is de enigste mogelijkheid dat je er dichtbij kan komen. Er zijn er 2 die zich laten aaien en ééntje begint zelfs onze armen af te likken (hebben een ongelooflijk ruwe tong). Bij de andere van de groep wilt ze het niet doen, wij zeggen dan maar dat het aan de zonnecrème ligt …

Onze laatste dagen samen met Wim & Lies spenderen we in luxe. Aan de fish River Canyon is er een luxeoord met warmwaterbronnen. Het is net terug open en alles is nog nieuw. We genieten van lekkere etentjes, massages, warmwaterbaden, champagne, … een zalige afsluiten van 3 leuke weken samen reizen door een schitterend land.

Met een dubbel gevoel vertrekken we richting Kaapstad …

HAPPY BIRTHDAY!!!

2009-09-30T10:04:00.003+02:00

30 worden is niet niets en zeker niet als je 30 wordt in Namibië! Dagen vooraf was er weer volledige geheimhouding rond de activiteiten die gaan plaats vinden. Op mijn verjaardagsdag moet ik al om 6.15u uit men bed!!!! na een vlug ontbijt en al een eerste verjaardagstelefoontje stond de Roger klaar om te vertrekken, op weg naar een geheime locatie. Onderweg kom ik te weten dat we met een catamaran gaan varen. Jippie! Het weer zit niet echt mee, er is wind en vrij koud maar dat staat niet in de weg van ons plezier. Jeroen heeft 3 toeristils genomen en kan ertegen ;-) Onderweg zien we veel spelende zeehonden en dolfijnen. Aan schuimwijn en eten komen we zeker niet te kort! Ik eet vele oesters … op de achtergrond hoorde ik iemand vragen mogen we nog een tweede nemen, ik had er al 5 binnen… op de terugweg is er een lekker birthday-cake en heel de boot zingt verjaardagsliederen voor mij. Terug op de campsite staat de tafel ineens vol met cadeautjes, leuk! Na de middag zijn Jeroen en ik gaan shoppen, heel Swakopmund afgestapt en oa. een prachtige zonnebril gekocht. ’s Avonds gaan we eten in een Italiaan en toevallig komen daar ook Bart en Griet binnen. Het is een heel leuke avond, Ziggy, onze serveuse, trommelt heel het keukenpersoneel op om een verjaardagsconcert te geven Geweldig!!! De volgende dag is de feestvreugde nog niet voorbij, we gaan nog quaden in de duinen. Wauw! In het begin rustig aan maar al vlug vliegen we over de duinen, naar het einde toe konden we al goed de rollercoaster doen! ’s Avonds dineren we in het beste seafoodrestaurant van Namibië, hmmmmmmmm nog oesters!!!! En na 6 maanden nog eens scampi’s dat smaakte, dat alles met een prachtig zicht op zee. Het was een successvolle verjaardags tweedaagse. Iedereen bedankt voor de leuke verjaardagswensen per sms en mail! meer foto's staan op Flickr.

Roger in Nabimië

2009-09-27T16:17:00.007+02:00

Het plan: Wim & Lies verrassen en ze tegemoet rijden naar Waterberg Plateau, één voor dag voor het afgesproken tijdstip. Heel de dag wachten we vol spanning, steeds maar later worden, het begint te schemeren, we zijn ongerust … als we eindelijk door het gsm netwerk raken blijkt dat ze op een andere camping staan dan voorzien, 8km verder … Het weerzien de volgende ochtend is geweldig!

Onder het motto “je moet het eerst eten en dan zien” verrassen we hen de eerste avond met lekker vlees; Kudu, Giraffe, Zebra, Gemsbok, Springbok, … het één al wat lekkerder dan het andere. Klinkt misschien raar dat we dat eten maar dat is nu éénmaal Afrika en je moet het toch eens geprobeerd hebben.

Eerst staat het noorden en daarna het zuiden op het programma. Etosha is onze eerste stop. Een mooi nationaal park met goede faciliteiten. We zien zowat alles wat er zit en ook onze eerste (echte met volle manen) mannekesleeuw. Op de campsites zijn er waterputten die ’s nachts verlicht zijn, dit geeft de kans om de dieren ook tijdens de nacht bezig te zien. Veel neushoorns, Jackhalzen, Hyena’s, … komen er drinken. Best gezellig met een glaasje wijn in de hand. De drukste momenten zouden zijn vlak na zonsondergang en vlak voor zonsopgang. 2 keer zitten we om 5.30u al aan de waterput en 2 keer zien we niks buiten een hertje en wat vogels.

Wim & Lies rijden met een gehuurde jeep, wij dopen hem Roger. Waarom, lang verhaal …

Één van de moeilijkste stukken van noordelijk Namibië is Kaokoland of beter Himbaland. Verhuurfirma’s geven hier geen bijstand, toch nemen we het risico. In totaal brengen we er 7 dagen door en is het zweten, zwoegen en soms afzien maar adembenemend mooi. De eerste dag staat Roger in de Khoarib gorge (droge rivierbedding) al na 2 meter vast in het zand, na meer dan een uur werken hebben we Roger en Daffy terug op een hard stukje. De rivierbedding laten we maar links liggen want er is geen doorkomen aan. We vreten stof en zand, overal zit het. De wegen zijn moeilijk en een uitdaging voor onze jeeps. Het doel is om tot het noordelijkste punt te rijden, door de Hartmann Valley. Hier is een super de luxe lodge gelegen, Serena Cafema, maar 1000 US dollar per nacht. In alle gidsen staat dat je er onmogelijk met de auto kan komen … ons lukt het wel!! Onderweg mega zandduinen, veel duwen, banden uitgraven, zandplaten meter per meter verleggen, … onze 4x4 moet hard werken. De lodge is net boven ons budget dus we besluiten te gaan wildkamperen. Fantastisch mooi!!!

Via andere en even zware/lastige wegen rijden we terug. Onderweg zien we niemand behalve een heel deel Himba’s. Een unieke volksgroep, ze leven in hutten gemaakt uit koeienstront op onmogelijke plekken, ze dragen bijna geen kleren, stinken uren in de wind en spreken een eigen taaltje. Onderweg stoppen we even in een “dorpje = 1 hut” en delen we suiker en rijst uit (we denken achteraf gezien wel dat ze eigenlijk niet wisten wat te doen met die rijst, amai die hun tanden nu ...).

Een welgekomen rustdag spenderen we aan de Epupa Falls met het uitkuisen van Daffy & Roger en wat te genieten van de welgekomen rust. Namibië is een gigantisch groot land (28 keer België) wat maakt dat we soms lange afstanden moeten afleggen en veel uren moeten rijden. Er leven hier amper 2 miljoen mensen.

In Twijfelfontein bezoeken we een site waar vele rotstekeningen te bewonderen zijn. De tekeningen zijn 2400 tot 6000 jaar oud en (volgens ons) gemaakt door geen al te grote kunstenaars. Op een gegeven moment zegt onze gids dat twee rondekes een afbeelding is van borsten. Onze gids vraagt ons “van wie zijn deze?”, wij “van de Himba’s” (lopen toch bloot rond) onze gids een beetje geïrriteerd “waarom niet van Europese vrouwen?” wij “die kunnen ze in die tijd hier onmogelijk gezien hebben” …
Blijkbaar waren de borsten waterputten, grappige gids dat we hadden.

Via de Skeleton Coast rijden we verder naar het zuiden. Ons idee bij de skeleton Coast is dat het vol scheepswrakken ligt, dit blijkt helemaal niet zo te zijn. We zien er twee waarvan één enkel een hoopke ijzer is. De natuur is wel heel mooi.

Er staan veel nieuwe foto's online.

Koekeloeren

2009-09-11T18:05:00.003+02:00

We lezen het in vele mails en berichten … beetje bij beetje begint het ook tot ons door te dringen … aan alle mooie liedjes komt een einde … MAAR we hebben nog steeds iets meer dan een maand te gaan (en dat is nog altijd meer dan een gemiddelde congé!!). Misschien ook daarom dat we het de laatste dagen wat rustiger aan doen en voornamelijk aan het relaxen zijn geweest (wij noemen het nu koekeloeren omdat je hele dagen niets doet en dus gewoon zit te koekeloeren). Onze terugvlucht is ook geboekt, vrijdag 16 oktober zullen we landen op Belgische bodem.

Een nieuw hoogtepunt uit onze reis is zeker de vlucht over de Okavango Delta. Dit jaar heeft men de grootste overstroming sinds de jaren 60. Hebben een vliegtuigske afgehuurd voor twee uur (natuurlijk met piloot J) en daarmee de volledige delta overvlogen. Indrukwekkend!! Dat kan niet van het vliegtuigske gezegd worden. Je kan er max met 3 in, maakt een hels lawaai en hangt geen seconde stil (Katrijn merkt dat niet op!?). Gevolg, Jeroen zo misselijk als iets na 15 minuten. We razen met een snelheid van 190km/u op een hoogte van +/- 150m en zien gigantische kuddes olifanten, giraffen, zebra’s, antilopen, … Na 2 uur vliegen ben ik content dat we terug op de grond staan!

Via de westkant van de delta rijden we richting Namibië. De grens gaat heel erg vlot. Geen verkopers, hasselaars of geldwisselaars, alleen bedienden die hun werk snel en efficiënt uitvoeren. Op amper 20minuten zijn we erdoor. Meer en meer verlaten we het avontuur en worden we toerist. Alles is verkrijgbaar, luxe campings (met water en elektriciteit), goede wegen, … het blijft aanpassen en diep in ons verlangen we wel naar meer actie … Dit bord geeft volledig de waarheid weer!

We hebben het op onze blog nog niet over het weer gehad denken we. Kunnen er vrij kort over zijn, elke dag warm, stralende zon, blauwe hemel, …

Dinsdag zien we Wim & Lies (papa van Katrijn) en gaan we samen 3 weken door Namibië trekken. Tot dan doen wij het zeer rustig aan!

De politie uw vriend ...

2009-09-06T11:20:00.006+02:00

Indrukwekkend zijn ze de Victoria Falls ook al is er nu niet al te veel water op de Zambezi. Met een soort deltavlieger maken we om beurten een vlucht over de falls en vanuit de lucht is het nog knapper dan van op de grond. Enkel al de ervaring om eens met zo een toestel mee te vliegen is de moeite. Het grondbezoek is ook de moeite maar vooral nat, er is veel spray van het neerkomende water zodat je precies in een regenvlaag staat of onder de douche. Met de African Queen maken we ‘s avonds een boottocht op de Zambezi, we voelen ons echt Kate & Leonardo. Het schip is alles wat je verwacht van een luxe cruise, de drank vloeit rijkelijk, de hapjes zijn heerlijk en de ondergaande zon maakt het plaatje compleet … genieten …

Onze laatste dag in Zambia ontbijten we samen met Griet & Bart en praten we bij over de afgelopen weken. Ze hebben dus foto 5 voor hun uitdaging beet. Zambia verlaten verloopt niet echt vlot, 11km voor de grens worden we gestopt en zijn volgens de politie onze papieren niet correct. Wij weten zeker dat dit wel zo is dus weigeren de torenhoge boete te betalen. Gevolg, een hevige woordenwisseling en dreigementen van “als je niet betaald slepen we je voor het gerecht” en “je weet toch dat we je kunnen oppakken”. In Afrika zit dit het laatste wat je wilt meemaken … we komen er gelukkig na lang uit en vinden een akkoord, we mogen betalen op de grens, probleem 11km uitgesteld. Een beetje over onze toeren gaan we door richting de grens, een totale chaos. We vinden iemand die ons paspoort en carnet kan stempelen, betalen nog wat taxen en maken dat we op het ponton richting Botswana zitten (er is geen brug). Als het ponton vertrekt valt er een last van ons af …

De grens in Botswana is goed georganiseerd en gaat heel erg vlot en efficiënt. We overnachten op een campsite in het eerste dorp waar we ook al onze inkopen doen. Botswana is een groot land met weinig inwoners, heel dor, veel zand en plat. De wegen zijn in redelijke conditie maar oersaai. We rijden honderden kilometers zonder een auto of iemand te zien en steeds door hetzelfde dorre landschap. In het midden van Botswana liggen er immense zoutpannen met een eiland in, Kubu Island. Hier blijven we een nacht kamperen. Hebben het zo uitgerekend er te zijn met volle maan en het is magisch temidden van een zoutvlakte. De weerkaatsing van het licht van de maan op het zout geeft een uniek beeld. Leuk om weer eens een nacht te kamperen met totaal geen faciliteiten. Van hieruit gaan we door naar Khama, een park waar veel neushoorns (witte & zwarte) zitten. Zien er zeker 30. Voor alle duidelijkheid, witte en zwarte heeft niets met hun kleur te maken maar met de manier dat ze eten, zwarte neushoorns eten planten en bladeren van bomen, leven voornamelijk in beboste gebieden. De witte neushoorn is een grazer (bredere bek) en leeft in open gebieden. Bij de lunch komt er een zwarte neushoorn gezellig van het zwembad drinken. De camping in het park is van uitstekende kwaliteit en blijven er een dagje plakken, doen wat game-drives en relaxen.

In een lange dag rijden we door naar Maun, waar we nu zijn, Maun is het de uitvalsbasis om de Okanvango Delta te bezoeken en ook hier zullen we een aantal dagen blijven plakken.

een beetje verliefd!?

2009-08-29T18:10:00.002+02:00

De groene trut doet echt lastig de laatste dag en zoals gevreesd wil ze niet starten. Bij een laatste wanhoopspoging lukt het ons toch … oef!! In Lilongwe zien we eindelijk Ulrike&Ben terug, de broer van Ulrike is net aangekomen in Malawi. Super om onze medereizigers van zovele weken door het noorden hier terug te zien en bij te praten. Het is ook de laatste avond voor Vanessa&Jeroen in Malawi. De bbq smaakt en het bier gaat goed binnen. Na een leuke 12 dagen nemen we afscheid van V&J en rijden we door naar Zambia, land nummer 11.

De grensovergang gaat heel vlot, een klein uur. Naar Afrikaanse normen (en wat we gewoon zijn) heel snel en efficient dus. Later zien we op het ZNBC nieuws (de locale zender, het nieuws is gemaakt zoals ze bij ons nieuws maakte in de jaren 80, saai saai saai!) dat ze de grenzen nog efficiënter gaan maken in de toekomst. Op aanraden van Hans & Annita (de Belgische ‘invliegtoeristen’ die we in Malawi hebben leren kennen) gaan we in Chipata T-Bone steak eten bij MamaRulas (zuid-afrikanen die hier een mooie campsite hebben). Een voltreffer, super lekker!

South Luangwa NP is een populaire bestemming van vele reizigers door Afrika. Kamperen doen we vlak aan de oever van de Luangwa river. Geregeld krijgen we olifanten op bezoek en zoals we reeds ervaren hebben heeft Daffy een speciale aantrekkingskracht op ze. Zie filmke (http://www.flickr.com/photos/daffy5/3868116812/in/set-72157622052135275/). Tijdens een ochtend game-drives zien we veel dieren oa leeuwen. Bij de night-drive zien we ook een luipaard, volgens onze gids, was zo ver weg dat het voor ons ook een boomstam kon geweest zijn. Het is de tweede keer dat we een nachtelijke safari doen en we zijn er niet wild van. Ze schijnen heel de tijd van links naar rechts met een spotlight, je zit precies naar een tennismatch te kijken maar dan zonder beeld en je ziet één beest per half uur, saai dus!

We hebben besloten om snel door Zambia te reizen (zo hebben we meer tijd in Botswana) en maar enkele stops in te lassen dus rijden in één zeer lange dag door naar Lusaka, de hoofdstad. Een hoofdstad betekend steeds hetzelfde voor ons, een druk programma af te werken. Inkopen doen, zaken regelen, bank bezoeken, naar Toyota voor onderhoud Daffy, … Lusaka is een ongelooflijk moderne en propere stad. Alles is hier verkrijgbaar, het verkeer is niet chaotisch, veel groen in de binnenstad, geen overpopulatie, een aangename verrassing!

Onderweg naar Livingstone, de Victoria Falls, houden we een rustdag aan Lake Kariba. Dit meer is gecreëerd door het bouwen van een immense dam op de Zambezi om elektriciteit op te wekken voor zowel Zambia als Zimbabwe. Duizenden mensen hebben hun dorpen moeten verlaten en 86 werkers zijn gestorven tijdens dit bouwwerk, waarvan er 18, onvrijwillig, in de dam verwerkt zijn.
Aan de campsite zit een crocfarm, tijdens een bezoek komen we veel te weten over deze dieren. Men kweekt hier krokodillen voor hun huid en vlees. De huiden worden duur verkocht aan Aziatische landen voor het maken van riemen, jassen, handtassen, … Gaia zou er een interessante case aan hebben! Gelukkig zijn er wel enkele regels en worden de gekweekte krokodillen nog goed behandeld.

Momenteel zijn we aan de VicFalls en staat er een sunsetcruise en flight over de falls op het programma. Maandag gaan we door naar Botswana.

Daffy & De Groene Trut

2009-08-20T13:54:00.008+02:00

Met een valies vol lekkers (chocolade, snoep, wafels, …) arriveren Vanessa & Jeroen in Malawi. Geeft telkens een apart gevoel als er bezoek komt! V&J hebben een wagen gehuurd met daktent wat het samen reizen heel comfortabel maakt, een Landrover Defender. We dopen ze “de groene trut” omdat ze wat mankementen heeft en niet altijd wil starten.

In Lilongwe nemen we afscheid van Griet en Bart die foto nummer vier beet hebben. Ze zaten ons op te wachten bij Daffy als we in Lilongwe een wandeling waren gaan maken. Eerste stop in het zuiden van Malawi is Majete NP, een park dat mooi is van natuur met weinig dieren vanwege jarenlange stroperij. Momenteel doet men veel moeite om het park terug op te waarderen, met hulp van de community, ze zijn naar ons gevoel op de goede weg. Er zijn wel indrukwekkende watervallen, Kapichira Falls, en leuke drives door de bossen. Van hieruit bezoeken we Nyala Park, een heel klein parkje (35km²) op de grond van een suikerplantage. Men heeft de hele buurt vol suikerriet gezet en uit schuldgevoel een piepkleine plaats natuur gelaten en daar een parkje van gemaakt. We willen er blijven slapen, wat na veel discussie kan (campsite? Yes, sleeping? No …. probeer daar maar eens wat duidelijkheid in te vinden). Er zijn geen faciliteiten, niet erg, zijn volledig voorzien. Krijgen een plaats op een open stuk in het bos. Er zit veel wildlife, keerzijde van de medaille is dat je hier wel een beekse-bergen-gevoel krijgt.

Onderweg naar onze volgende stop, Liwonde NP moeten we in een dorpje langs de kant van de weg van een politieman, want het konvooi komt langs. Wij vragen ons natuurlijk af, welk konvooi?? Een plaatselijke man vertelt ons dat DR Bingu wa Mutharika er aan komt (wie is dat vragen we ons af?? … ah, de president). Zijn farm is hier vlak in de buurt. Eerst vliegt er een politiewagen door die de omgeving scant. Later komt de president met zijn gevolg op Amerikaanse wijze erdoor, wel 20 wagens, een ambulance, een campervan, veel Hummers en andere chicke bakken… wat een vertoon, te weten dat Malawi straatarm is (2de armste land van Afrika). Wij vroegen ons al af waarom er hier de best onderhouden weg van Malawi ligt …

Liwonde NP is “home to the big 5” volgens hun slogan. Als we met een gids praten blijkt het al van 2007 geleden te zijn dat ze nog een leeuw gezien hebben en luipaarden zitten er ook niet. The big 3 wel, het is wel een knap park. Veel olifanten, soorten antilopen (oa. Sable en Roan), vogels, nijlpaarden, krokodillen, … We verblijven op de campsite van een luxe lodge. Zij organiseren verschillende activiteiten en we doen een bootsafari en georganiseerde game-drive. Voelen ons echt een dagje een luxe-safari-invliegtoerist! De bootsafari is super met veel beesten lang en in het water. Tijdens de game-drive zien we de zeldzame zwarte neushoorn.

Nu zitten we aan lake Malawi en zaterdag vliegen V&J terug en gaan wij door naar Zambia. Hopelijk start de Groene trut zodat ze de vlucht niet missen …

We zijn voor de eerste keer (terecht) gepakt op overdreven snelheid (natuurlijk ook de eerste keer dat we te snel reden!?) maar omdat ze niet konden bewijzen dat we te snel reden hebben ze ons moeten laten gaan. Ze waren het vergeten op te nemen!!

2009-08-10T14:28:00.006+02:00

De laatste dagen is er weinig nieuws onder de zon. Via Lake Malawi zijn we rustig aan afgezakt tot Lilongwe, de hoofdstad. Lilongwe zelf stelt niet veel voor, zoals de meeste Afrikaanse steden. Wel hebben we hier een leuk Belgisch koppel leren kennen, die met de kinderen voor 3 weken rondtrekken. Ook was het een onverwacht en zeer aangenaam weerzien met Chris en Nicole, die we in Rwanda voor de laatste keer hadden gezien. Veel gezellige avonden dus ... en ja af en toe kwam er ook een glaasje alcohol aan te pas ;-). Voor de rest vullen we onze zware dagen met: ontbijten, lezen, rusten, afwassen, kleren wassen, shoppen, rusten, restaurantjes doen, drinken, en als het kan een dutje,...
Morgen komen Vanessa en Jeroen aan, dan gaan we een trip maken door het zuiden van Malawi, we kijken ernaar uit!

Foto's staan online.

The Warm Heart of Africa

2009-08-05T13:51:00.005+02:00

Tanzania verlaten we met gemengde gevoelens, we moeten verder door naar het zuiden maar willen tegelijkertijd ook nog blijven. We hebben ons hart verloren aan dit land! Tot nu toe onze favoriet.
Malawi is de eerste grensovergang zonder kosten (geen visa te kopen als belg, geen roadtaxen, geen weet ik voor wat nog taxen, geen smeergeld, geen …). Alles gaat heel erg vlot en snel rijden we Malawi binnen. Op de eerste campsite zien we Griet en Bart terug. Ze nemen onmiddellijk een foto van Daffy. Bart en Griet voeren tijdens hun reis allerlei opdrachten uit, gegeven door het thuisfront, om zo geld in te zamelen voor een goed doel. Wij hebben ze de opdracht gegeven: maak een foto van Daffy in 5 verschillende steden van Afrika (de teller staat op 3). Griet en Bart zullen met ons mee reizen voor de week die volgt naar een aantal plaatsten die met bussen moeilijker (onmogelijk eigenlijk) te bereiken zijn.

De weg naar de missiepost van Livingstonia zou moeilijk zijn maar we vinden hem heel goed meevallen, 20tal haarspeldbochten en mooie verzichten onderweg. Het dorp op zich stelt niet veel voor, vinden wel een leuk eco-camp tegen de heuvelrug. De douches en kompost-toiletten zijn open en met een zicht op de bossen. Tijdens een wandeling naar de waterval ontmoeten we Aak, een belg die hier woont. Aak is met een R4 van de post vertrokken uit België en hier blijven plakken. We drinken koffie uit zijn tuin. Als we over Daffy spreken, kent Aak onze auto, hij is Daffy en de eerste eigenaars tegengekomen tijdens zijn rondreis.
Vwaza NP is onze volgende stop, er ligt gigantisch veel olifantenstront (ja, we kunnen van de meeste beesten nu ook al de stront herkennen) dus we verwachten er veel te zien. Uiteindelijk zien we er niet één maar wel veel hippo’s , apen en antilopen.

Van Nyika hebben we hoge verwachtingen, het is een bergplateau op een gemiddelde hoogte van boven de 2000m. De natuur is schitterend alleen spijtig dat het beheer het een beetje laat afweten, 2 jaar geleden heeft de overheid van Malawi dit overgenomen maar het volledig laten verloederen. Sinds kort is er een nieuwe manager, uit UK, en er is beterschap op komst. De zichten over de heuvels zijn ronduit schitterend. Hier zien we onze eerste kudde Roan Antilopen, knappe beesten!
Tijdens een nightdrive (een van de enigste parken in Afrika waar we dit met Daffy mogen doen) spotten we verschillende Jackals. Bij het achtervolgen van één rijden we ons vast een grote put waar net 1 van onze wielen in paste, spijtig genoeg.... Gelukkig lukt het om snel weer los te komen.
Op onze campsite staan ook 2 amerikanen, Jess & Jessy. Zij werken gedurende een jaar op een school in het zuiden van Malawi. Gaan ze zeker een bezoekje brengen in de komende periode. Ze zijn al liftend naar hier gekomen en moeten te voet terug (60km tot entrance gate en nog eens 55km tot eerste dorp). Ze starten te voet en wij nemen hun bagage mee, na 12km halen we ze in. We beseffen dat het voor hen onmogelijk is op een zondag om er te geraken. Op de meeste dagen is er al bijna geen verkeer en zeker niet op een zondag. We proberen ze mee in Daffy te krijgen. Aangezien we al met 4 zijn (en 4 grote rugzakken) en met 5 binnenin absoluut de maximum is neemt Bart maar plaats op het dak. Bus Daffy doet het goed, we hebben wel veel bekijks van de locals, Bart entertained ze van op het dak.

Na een leuke laatste avond, met gitaar en zang, zetten we Bart en Griet af aan het strand waar ze een aantal dagen willen doorbrengen. Wij zakken rustig verder af naar het zuiden via Lake Malawi.

MUZUNGUUUUUU!!

2009-07-26T10:40:00.003+02:00

Overal hoor je het in Afrika, behalve in Ethiopië daar zijn we Farangi. Muzungu is witte, blanke, buitenlander, toerist, wij dus. Zie je ons al “zwarte” roepen in Europa?? Als we rondrijden of stoppen roept iedereen het naar ons. We waren dit natuurlijk al gewoon maar de laatste dagen was het extreem. Vele keren hadden we zelfs de indruk dat het de eerste keer was in hun leven dat ze een blanke zagen. Ouders wezen ons uit naar hun kinderen en zeiden kijk dat is een Muzungu (ale dat maakte wij ervan…)

In Kigoma komen we Griet en Bart terug tegen, ze besluiten om te verhuizen naar dezelfde camping (eerste keer dat ze hun tent opzetten … anders verblijven ze meestal in guesthouses). De weg verder naar het zuiden (tot Katavi NP) staat omschreven als de slechtste en 1 van de meest verlaten van Afrika en we hebben het geweten. Daffy doet het weeral uitstekend wat maakt dat de rit vlot verloopt. We passeren niemand voor 250km en de weg is van gravel, naar mul zand, over rotsen terug naar mul zand en het wisselt elke 5km van ondergrond. Het stof waait hoog op en zit nu overal. Een uitdaging maar gelukkig hebben we al wel wat ervaring opgedaan de laatste maanden. Terug in de “bewoonde wereld” vinden we een campspot vlak bij een rivier met een 10tal nijlpaarden in. Schitterende locatie.

Het staat omschreven als “a thrilling taste of wild Africa” en “Africa as it must have been 200 years ago”, Katavi National Park. Met veel verwachting rijden we het in, meteen worden we overspoeld door wildlife en vogels, weten niet waar eerst te kijken. Alles zit er en in grote aantallen, voornamelijk de grote jongens. De natuur is wild en robust. We kamperen aan de rand van de Katuma river, voor onze tent: honderden nijlpaarden, buffels, apen, olifanten, zebra’s, giraffen, … Pas ’s nachts komen ze allemaal in actie en passeren de nijlpaarden al grazend onder onze tent, continu gebrul van leeuwen en getrompetter van olifanten. Een van de meest unieke situaties tot nu toe. Normaal moet Jeroen ’s nachts nooit naar de wc, nu dus wel … (voor alle duidelijkheid, heb het opgehouden)

Na deze bangelijke (sorry voort Antwerps) ervaring rijden we verder door naar het zuiden. Terug dobberen over slechte wegen met een uitstekend presterende Daffy en veeeel stof. Na een traject off-road van in totaal 1350km zijn we blij als onze banden terug over een gladde asfaltweg gaan en we terug in de beschaving zijn. 10km voor onze bestemming zien we een reklamebord van een luxe lodge en natuurlijk dromen we dan even weg en lezen we de uitleg van waar we niet zullen slapen in onze guidebooks. Volgens de Lonely Planet kan je er ook kamperen en de prijs voor camping valt mee dus wagen we het erop. We zijn met ons gat in de boter gevallen. Hebben een gigantische cottage ter beschikking met 2 badkamers, een keuken, warm water (was maar 15 dagen geleden dat we nog eens een warme douche hebben gehad …) , elektriciteit, living, terras, zwembad,… enigste nadeel … we moeten in onze tent slapen ;-). We maken van alle faciliteiten goed gebruik om Daffy eens volledig uit te kuisen en te rusten.

Er staan nieuwe foto's en filmpjes on-line, waaronder een aantal van de gorilla's.

Hoe kon zoiets gebeuren?

2009-07-19T10:52:00.004+02:00

Langs Lake Kivu rijden we een rondje door Rwanda en houden halt op verschillende plaatsen. Oa. in Huye, het vroegere Belgisch administratief centrum in koloniale tijden. Dit laat zich duidelijk merken aan de straatverlichting en een aantal bouwwerken. De grootste kathedraal van Rwanda is hier gebouwd in opdracht van Leopold III ter ere van Prinses Astrid, het nationaal museum is geschonken door Koning Bouwewijn. Van 1935 tot 1962 noemde deze stad Astrida

Rwanda 1994: Genocide, het moet verschrikkelijk zijn geweest! In Kigali bezoeken we een memoriaal die in detail de feiten weergeeft, we zijn onder de indruk en halen het einde niet omdat we zo aangedaan zijn van de beelden en foto’s. Bij een bezoek aan 2 kerken waar in totaal 15 000 mensen werden vermoord zijn we diep geshockeerd door de manier waarop deze mensen van het leven zijn beroofd. Er liggen overal nog kleren en beenderen. De kerken bezoeken we samen met een vlaams koppel, Griet & Bart die een jaar backpacken (www.bartengriet.webs.com)

“Pay tribute to the genocide but remember the future is looked to with hope, pride and determination” .

We zijn blij dat we Rwanda kunnen verlaten en rijden snel door naar Tanzania. Rwanda is ons in het algemeen wat tegengevallen. De mensen onderweg zijn wel heel vriendelijk en het landschap is mooi maar er zijn geen voorzieningen voor overlanders, het is ongelooflijk duur (onbetaalbaar, duurder dan België), véél mensen die beddelen, hotels trekken op niets, ...

Ons doel is nu om via Lake Tanganyika (westen van Tanzania) naar beneden te rijden. Het eerste deel is goed meegevallen, zijn door het grensgebied met Burundi gereden en hier zijn rebellen actief. Uiteindelijk zijn we zonder politie escorte erdoor gehutst, nu zitten we in Kigoma. Hebben een super locatie aan het meer gevonden, heel rustig aan een klein strandje. In dit deel van Tanzania komen bijna geen toeristen meer. De weg is lastig, moeilijk en vooral heel stoffig. De komende dagen gaan we door naar het zuiden en onderweg bezoeken we nog een Nationaal Park waar volgens de reisgids Bradt maar een 20tal bezoekers per jaar komen maar het zit wel vol van het wildlife ... we zijn benieuwd ...

Nieuwe foto's staan op Flickr.

WWWAAAAUUUWWWW!!

2009-07-11T09:37:00.005+02:00

Na één nacht verlaten we Kampala om door te rijden naar het westen van Oeganda, Fort Portal, een levendige stad. We vinden een leuke community camping aan een kratermeer (er liggen hier tientallen kratermeren in deze streek). De camping ondersteunt de plaatselijke school. Met een lokale gids maken we een nachtwandeling met als doel bushbabies te zien. Deze beesten kunnen echt kressen als kleine kinderen. Met de pillampen in de hand gaan we op zoek en vinden we ze. Na een aantal dagen rust rijden we door naar Lake Bunyoni, het tweede hoogste meer van Afrika. Dit meer was voordien een rivier maar door lavastromen van de vulkanen een 8000 jaar geleden (kan ook een jaartje meer zijn!?) tot een meer gevormd. Twee dagen rust en zon. Door de bergen gaan we naar Kisoro, vlak aan de grens met (de) Congo. Verschillende vluchttelingenkampen zien we onderweg, het moet hard zijn om hierin te (over)leven. Je voelt de spanning in de grensstreek en voelen ons ook niet echt op ons gemak dus besluiten we door te rijden naar een campsite in de bergen. We ploeteren naar boven (over een rotsweg). Het is er ijskoud: 12 graden en veel wind het doet ons een beetje aan België denken :-).

Bij het binnenrijden van Rwanda valt het contrast met andere afrikaanse landen hard op. De grenspost is georganiseerd en ze hebben zelfs PC’s die werken!! Alles gaat vlot en al snel rijden we terug op asfalt. Het aanzicht is van de modernste tot nu toe. Overal zwaaiende mensen.

10 Juli 2009 stond met een grote circel rond op onze planning: de berggorilla’s!! Er leven nog een 300tal berggorilla’s in deze streek, over 17 verschillende groepen. 9 groepen zijn voor research en 7 voor het toerisme. De gorilla’s worden heel de dag bewaakt momenteel, een paar maanden geleden zijn er nog 6 gorilla’s vermoord aan de congokant. Nu zitten alle groepen in Rwanda.
Vroeg opstaan, we worden om 7u verwacht. Bij aankomst op de verzamelplaats (om 6.58u) is er nog niemand … na een tijdje komt de eerste ranger aan waar we een babbeltje met doen, stilletjes aan komt er meer staff aan. Geen andere toerist te bespeuren. Al lachend maken we een opmerking van “als we dat geweten hadden, hadden we ook wat langer geslapen …” waarop het antwoord “Jullie zijn ongewoon vroeg, zijn jullie niet gaan slapen?”!? Mysterie voor ons opgelost … het uur is veranderd en dat hadden we niet door …
De trekking begint met een stevige klim, we klimmen van 2300 tot 3250 meter. Na een tocht van 3,5 uur zijn we aan onze groep, Kuryama. Een groep van 15 gorilla’s. Onze trekgroep bestaat buiten ons uit 6 andere toeristen (uit Amerika, Denemarken en Zuid-Afrika), een ranger, een helper (die de weg vrij maakt) en 2 legermannen (vanwege onrust in grensgebied en schrik voor rebellen). We mogen maar een uur spenderen met deze beesten. Het is super, waaauuuw, fascinerend, … absoluut een hoogtepunt in onze trip. De Gorilla’s lijken zo op de mens in alle facetten. Het is niet te omschrijven dus zie de vele foto’s op flickr. De terugtocht gaat vlot (naar beneden is dit niet te verwonderen).
We rijden in de late namiddag door naar Gisenyi, 3km van Goma (in Congo, kent iedereen wel van de onrusten een tijdje terug). De komende dagen gaan we verder Rwanda ontdekken en oa. verschillende Genocidememorials, Kigali en wildparken bezoeken.

Geflipt!!

2009-07-01T19:33:00.003+02:00

Na het moeilijke vertrek van Marina (afgelaste vlucht) zijn we doorgereden naar Oeganda. Na lang twijfelen besluiten we rond Mount Elgon via een piste waar vele ons al voor gewaarschuwd hebben Oeganda binnen te rijden. De grensovergang gaat vlot vanaf het moment dat de douaniers uit de mis zijn gehaald. Hilarisch zoals steeds maar heel officiëel met veel stempels en papieren. De weg is barslecht en we klimmen en dalen steil op de flanken van Mount Elgon. Op vele stukken kunnen we niet sneller dan 5km/u. Onderweg komen er honderden mensen naar de kant van de weg gelopen om naar ons te wuiven, we voelen ons weer even de Queen & King. We wuiven enthousiast terug. Er hangen dreigende wolken boven ons maar gelukkig blijft het droog en komen we er goed door. Na 500 meter terug op het asfalt barst er een hels onweer los wat van de piste een modderpoel maakt, oef. We overnachten aan de SipiFalls en rijden daarna door naar Jinga, bekend voor het Wild Water Raften op de White Nile ("Probably the best raftingspot in the world" volgens hen, wij kunnen niet vergelijken). We boeken een rafting (Categorie 5, de zwaarste). Onze raft delen we met Nadav & Nadav (twee gasten uit Israel), Mary-Sun (Amerikaans), Henry (Oegandees) en Reuben (onze instructeur uit Nieuw-Zeeland). Het is een super dag. Bij het begin besluiten we in groep er vol voor te gaan en proberen door elke rapid te roeien en niet enkel onze instructeur het werk te laten doen. Gevolg, we flippen op 10 van de 12 zware rapids maar overleven er 2 waarvan 1 categorie 5+. Bij het flippen van de raft is het telkens weer even paniek, meegesleurd worden door de kolkende rivier, niet direct boven geraken, eens boven direct terug onder water gesleurd worden, alle teamleden zoeken en uit het water vissen. Meestal moet het razendsnel gaan want de volgende rapid komt eraan. Doodmoe kruipen we 's avonds in onze tent. De 2 Nadav'en nemen we mee tot Kampala (Hoofdstad Oeganda) waar we momenteel zijn.

24uur pure luxe

2009-06-26T14:17:00.008+02:00

24 uur luxe, het leven is hard maar er moet toch iemand zich opofferen… ;-)
Na al het excitement van de dieren en de ballonvlucht hebben we nood om even terug op adem te komen, elk excuus is natuurlijk welkom. Het masterplan is om 2 nachten door te brengen bij Lake Baringo, een prachtig meer in het noordwesten van Kenia. Iedereen die hier al geweest is vond het hier super, goede camping, mooi zicht,… Er zijn cottages waar we hopen te kunnen blijven maar na het bezichtigen hiervan vinden we ze niet de prijs waard. Besluiten dan maar te camperen. We zijn eigenlijk allemaal teleurgesteld in de camping, er is geen warm water, de long drop wc stinkt, … Aan de receptie zien we een brochure van Samatian Island, een super luxe resort, zoiets waar iedereen van droomt … Dus we wagen het erop en bellen om te vragen wat de prijs is en of er nog plaats is. We hebben geluk, de prijs valt wel mee en er is nog plaats!!! Hoera, we boeken meteen voor de volgende avond.
We worden ‘s morgens opgepikt met een privé bootje en worden vervolgens naar het eiland gebracht. Wat een luxe! Een prachtig zwembad zo eentje dat precies eindeloos lang is, luxueus, mooie open kamers met prachtig uitzicht en een opensky badkamer, heerlijk eten, een echt paradijs op aarde! Enfin, om het zo proberen te omschrijven is moeilijk dus kijk maar naar de foto’s of website (http://www.samatianislandlodge.com)
We doen zelfs moeite om propere kleren aan te trekken voor het avond eten, kortom we genieten, genieten, genieten! Het kan echt niet stuk, maar spijtig genoeg komt er dan het moment waar we moeten verder trekken en terug naar de realiteit gaan…
We rijden door naar Lake Nakuru, naar een camping met werkende koeienboerderij. Op eerste zicht een leuke locatie, maar als we willen gaan slapen zit de auto vol met vliegen, er zijn er zeker 100! Na een interventie, muskietennet leggen over het gerief en dan maar spuiten en snel deuren dicht! De dag erna zien we de ravage, een laag dode vliegen.yuk!
We besluiten om niet naar het NP te gaan want we hebben tenslotte al veel gezien maar in plaats daarvan rijden we verder naar een kleine sanctuary waar er Rotschild (niet de wijn) giraffen zitten. Er zouden hier veel zijn maar het duurt toch een paar uur voor we ze eindelijk spotten, dit dankzij Katrijn fungi Lion (nieuwe bijnaam van Katrijn, remember onze Masaigids), ze heeft de voetsporen gevolgd. Er is een duidelijk verschil te zien tussen de Masaai giraffen en deze Rotschild giraffen, de plekken zijn helemaal anders en ze zijn groter.
Spijtig genoeg is het dan tijd om door te rijden naar Nairobi, we moeten nog een aantal zaken inkopen, kleine service voor Daffy en opkuisen. Vrijdagavond vliegt Marina terug naar België en wij rijden zaterdag door naar Oeganda.

Zee & Ajuba

2009-06-25T17:52:00.010+02:00

We hebben 2 Chimps geädopteerd, Zee en Ajuba! ééntje voor ons en ééntje als verjaardagscadeau voor Anneleen (zus Jeroen). Een bezoek aan de Ol Pejeta Chimpanzee Sanctuary heeft ons hart gestolen. Indrukwekkend wat ze hier doen. Het Sanctuary is opgestart in 1993 en heeft momenteel 43 chimps. Vier van hen zijn in het sanctuary zelf geboren. Het opzet is om chimps in gevaar, mishandeld of in gevangenschap te redden. Ze komen uit oa. Rwanda, Congo, ... en worden naar Kenia gebracht waar ze herstellen en zich terug kunnen uitleven in de vrije natuur. Het duurt ongveer drie jaar voor ze geïntegreerd zijn in de groep. Ze leven er op een terrein van 1km² met de goede zorgen van attente en begaane verzorgers. Bij ons bezoek hebben we geluk en we zien ze bijna alle 43. We zien ze spelen, vechten, slapen, sexen (doen het wel 7 keer per dag voor 5à7 seconden), knuffelen, kwaad zijn, ... ze lijken zo op de mens! 98,4% van het menselijk DNA komt overeen met dat van een Chimp. Voor meer info of als je zelf een Chimp wil adopteren: http://www.olpejetaconservancy.org/chimpanzee_sanctuary

Big5!

2009-06-19T13:49:00.007+02:00

Een week geleden is Marina, mama van Katrijn, aangekomen en hebben we Nairobi terug verlaten om Kenia verder te ontdekken. Lake Naivasha is onze eerste tussenstop. We staan op een camping waar de nijlpaarden ’s nachts komen grazen, dus heel de nacht het geluid van grasmaaiers op de achtergrond. We bezoeken Crater Lake, een klein park maar vol van het wildlife en Flamingo’s. Op onze terugweg komen we terecht in een gigantische regenbui. De modder stroomt over de straten en de camping staat onder water. Gelukkig trekt het water even snel weg als het is gekomen. Als je in Kenia bent mag je natuurlijk een bezoek aan de Masai Mara, Afrika’s bekendste Nationaal Park, niet missen. Het park is een topper van formaat, open landschap en véééél wildlife, de volledige Big5 zit hier. We verblijven 3 dagen in het park. De eerste dag rijden we zelf rond en als eerste dier spotten we een luipaard, met dank aan de 10 busjes die er al rond stonden . Onze tweede dag nemen we een Masaigids mee. Eduard Lion (zijn officiële naam) is een krak in het vinden van dieren, kan goed zingen en geniet minsten evenveel als wij van al het schoon onderweg. Volgens hemzelf overwon hij al alle dieren die er zijn met zijn mes en knuppel, het zal wel … We zien leeuwen, cheethas, Luipaarden, Hyena’s, Olifanten, Giraffen, Zebra’s, Everzwijnen, Nijlpaarden, Buffels, Elanden, Bizons, Gazellen, Topi’s… zowat alles wat er te vinden en zien is. Er staat een olifant zich te wassen en we besluiten wat dichter te gaan en foto’s te nemen. Eduard overtuigd ons dat het geen kwaad kan om op minder dan 5 meter van de dieren te gaan. Je mag eigenlijk de weg niet verlaten maar dat negeren we. In het begin gaat alles goed en kunnen we leuke foto’s nemen tot Olifant besluit dat het genoeg is geweest en chargeert in onze richting. Optrekken met Daffy ging nooit zo snel … zie kort filmke met Marina op de achtergrond. We rijden ons ook nog vast in de modder langs de Mara River, waar het stikt van de krokodillen en nijlpaarden. Gelukkig is er een SafariJeep in de buurt die ons er in een aantal pogingen kan uittrekken (de eerste keer begeeft het touw). Die avond besluiten we onszelf te verwennen en we nemen een kamer in een luxelodge. Als afsluiter van ons Masaibezoek hebben we een ballonvaart geboekt. Reeds voor dag en dauw komen ze ons ophalen (om 5u). Net voor de zonsopgang gaan we de lucht in. Deze ervaring beschrijven is moeilijk … sensationeel, fascinerend, relaxing … komen in de buurt. We zien één van de amper 20 neushoorns vanuit de lucht en hebben nu allemaal de big5 gezien. Na de ballonvlucht hebben we een Champagneontbijt op de grasvlaktes van de Masai in een zalige ochtendzon.

Tussendoortje ...

2009-06-11T14:17:00.003+02:00

Olifanten en Giraffen

2009-06-10T10:09:00.002+02:00

De week aan de beach was fantastisch, maar na een week van niks doen begint het toch weer te kriebelen om verder te ontdekken! Onze eerste stop zijn de Usambara mountains, een niet toeristisch gedeelte van Tanzania. Lushoto is de hoofdstad van de streek (stel je vooral geen hoofdstad voor maar eerder een klein dorpje). Onder Duits bewind werd hier het eerste politiebureau gevestigd van Tanzania. De Duitse invloeden zijn nog steeds zichtbaar in deze streek. We vinden een leuke locatie om te kamperen met een prachtig uitzicht over de vallei en bergen. Een mountainbiketocht staat op het programma, zoals dat wel vrij normaal is in de bergen hebben we geen meter plat, heel de tijd klimmen of dalen. Het is zwaar en we zien dan ook behoorlijk af. Onderweg zijn de vergezichten prachtig, rijden we door regenwouden waar we raar maar waar een kameleon kunnen spotten. Een grappig beest dat we van dichtbij bekijken en op ons hand nemen. Uitgeput en verkrampt, na 45km, kruipen we vroeg in bed. Meestal gaan we slapen tussen 20u en 21u en staan we op tussen 6 en 7, we volgen het ritme van het licht. Door de hitte verbruiken we veel meer energie over dag en voelen we dat we meer slaap nodig hebben. Al een geluk hebben we hiervoor ook de tijd ;-)
Arusha, stad van de Kilimanjaro en het safaritoerisme, is onze volgende bestemming. Bij onze aankomst in Arusha is de Kilimanjaro niet zichtbaar vanwege teveel wolken, wat niet echt een uitzondering is. Men moet hier veel geluk hebben om hem te zien zonder wolken. Dat geluk hebben we dan ook de volgende dag. We voelen momenteel niet de drang om erop te kruipen dus besluiten we er rond te rijden. De hoogste berg van Afrika met zijn 5891m laat zich van zijn beste kanten zien wat behoorlijk wat foto’s geeft.
Het is tijd om ons eerste nationaal park te bezoeken, Arusha National Park. Een relatief klein NP (137km²) dat gelegen is tussen Kilimanjaro en Mount Meru (een berg van 4566m hoog). Het NP heeft een verscheidenheid aan natuur, met 3 grote troeven: een kleine Ngorongoro krater, die een doorsnede heeft van 3km en 400m diep is; een kleine Serengeti en verschillende alkaline meren met duizenden flamingo’s. Hier zien we onze eerste giraffen, buffels, gazellen, Krik’s DikDik , … en natuurlijk een hele hoop vogels! (zie flickr) Omdat we zo genoten hebben van de eerste dag besluiten we ‘smorgens vroeg terug te keren en daar ontbijt te maken. We zijn als eerste het park in en moeten moeite doen om door de giraffen en apen enzovoort te rijden, een schitterende ervaring! We ontbijten met een hongerige buffel op nog geen 10meter… gelukkig merken we dit pas na een tijdje op. Snel wegwezen maar… ;-)
Lake Manyara NP verkennen we een dag later. Uit onze vorige ervaring weten we nu dat je ‘smorgens vroeg bij opening het NP moet inrijden: om veel wildlife te zien, de natuur is prachtig en vredevol en er zijn nog geen andere toeristen. De touroperators met invliegtoeristen in fancy jeeps komen pas rond 9u in actie. In dit NP kunnen we ons lijstje van wildlife weer stevig aanvullen. Het voordeel voor ons is dat we met onze eigen auto zijn en heel de dag vrij zijn om te doen wat we willen, we gaan steeds op zoek naar het kleinere wildlife. Zo spenderen we ook een uurtje tussen de apen (we voelen ons helemaal thuis, haha flauwe mop) grappig om die beesten bezig te zien en menselijke trekken erin te herkennen. De invliegtoeristen houden zich voornamelijk bezig met het spotten van nijlpaarden (aan de nijlpaardpool…) , olifanten en andere grote beesten die ze vastleggen met hun gigantische fotolenzen. Bij het verlaten van het NP valt een olifant head over heels in love met Daffy, hij komt naar ons gevoel wel iets te dicht op nog geen meter! Gelukkig laat hij de liefde van zijn leven staan en gaat hij verder met grazen.
In één lange rit rijden we terug naar Nairobi met de nodige spanning. Ons benzinepijl is naar een record laag pijl gezakt, met al de off road dat we moeten doen door de wegenwerken onderweg. We hopen nog een dorp met benzinestation tegen te komen, niet dus, goed bezig we weten het. Op de zwarte markt vinden we gelukkig aan woeker prijzen een aantal liter diesel…

Beachtime2!

2009-06-09T10:09:00.003+02:00

De korte videoboodschap konden we vorige keer niet uploaden.

We zijn momenteel in Nairobi en verslag en nieuwe foto's van afgelopen week volgen komende dagen.

Beachtime!

2009-06-01T13:26:00.006+02:00

Hebben een laizy week achter de rug. Van beach naar beach geweest en in de zon gelegen, een niet te onderschatten activiteit! Zaten op bountylocaties: Tiwi beach (Kenia) en Peponi beach (Tanzania) ... wit strand, palmbomem, blauwe oceaan, ...
De komende dagen gaan we het noorden van Tanzania verkennen, oa. mountainbiken en wandelen in Usambara mountains, nationale parken bezoeken, Kilimanjaro bekijken ;-),... over 10 dagen zijn we terug in nairobi, dan komt ons eerste bezoek aan, mama van Katrijn en daar kijken we naar uit!

Hierbij een paar nieuwe foto's, internet is hier ongelooflijk traag. Nieuwe grote update doen we in Nairobi.

2009-05-21T15:49:00.004+02:00

JAMBO!

2009-05-20T17:52:00.011+02:00

Na 1350 km off-road door de Omo-Vallei en Noord Kenia zijn we eindelijk in Nairobi aangekomen, we hebben het gehaald en Daffy heeft het uitstekend gedaan! Nadat we vertrokken uit Addis Abeba hebben we pauze gehouden bij Lake Langano, een schitterende locatie om vogels te spotten. Dit heeft ons dan ook uren bezig gehouden. Op onze fotosite zullen we er een apparte folder maken en er de foto's plaatsten. Vanaf hier start één van de zwaarste stukken van onze trip richting Nairobi. De wegen door de Omo-Vallei zijn heel slecht, pistes vol putten en stenen wat maakt dat we lang onderweg zijn voor weinig kilometers. Aangezien het regenseizoen is zijn deze kuilen soms één modderpoel. De eerste stukken gaan redelijk vlot tot we een 50km voor Turmi zijn (plaats waar we afgesproken hebben met Ben & Ulrike om samen te rijden gezien het risico). De weg is super slecht, het regent, wegverzakkingen, … We volgen de hele tijd bandensporen, we vragen ons af of dit B&U zijn, het lijkt ons niet logisch want ze komen van een andere richting… na een aantal uren verder ploeteren zien we 2km voor ons einddoel een paar trucks op de weg. Het bandensporen mysterie is opgelost. Wat blijkt, de rivier staat te hoog om door te rijden vanwege de regen in de bergen, de truckchauffeurs staan er al een hele dag te wachten…. We wachten wat maar al snel wordt het duidelijk dat we dezelfde dag niet meer zullen kunnen oversteken. Het gaat donker worden en we beseffen beide dat we in onveilig gebied zitten en het gedacht dat we de nacht er moeten doorbrengen zorgt ervoor dat we beide in paniek geraken. Er staan een aantal Hammer mensen te staren naar ons, we zijn tenslotte Faranjis… geen aangenaam gevoel. Overal zie je hier mannen met geweren lopen en in alle gidsen staat dat je niet kan bushcampen. Voor de eerste keer hebben we echt schrik en voelen we ons heel oncomfortabel. Terugrijden is geen optie omdat de afstand te lang is en rijden in het donker nog gevaarlijker is. De nacht terplekke doorbrengen is de enigste optie die we hebben ... Op dit moment zijn we heel blij dat we onze satelliettelefoon hebben en lukt het ons uiteindelijk (paniek is niet echt het beste om logisch na te denken) om Ben & Ulrike te verwittigen dat we vast staan. Een tijdje later verschijnen ze aan de andere kant van de rivier wat voor ons een hele opluchting is en ons een rustiger gevoel geeft. Als even later ook een truck aankomt met de eigenaar van een lodge die engels praat vinden we eindelijk wat rust. De nacht is lang en oncomfortabel (de eerste keer dat we in daffy slapen). Uiteraard zijn we vroeg wakker maar de rivier is nog steeds niet weg. Na wat aanmoedigingen van de plaatselijke bevolking besluiten we door de rivier te rijden en met succes (zie filmke op fotosite met live commentaar van Katrijn). Achteraf gezien is het allemaal goed meegevallen maar de gevoelens die we door zijn gegaan waren een unieke confrontatie met onze schriklevel. Na een rustdag vertrekken we richting Kenia. Noord Kenia is actief rebellen gebied dus we bouwen voldoende voorzichtigheid in. De grensovergang (what’s in a name) gaat heel vlot en we zitten nu echt in het zwarte Afrika. Jeroen en Ben zijn bezig met de ‘paspoortcontrole’ in een metalen hut en ondertussen verzameld het hele dorp rond onze auto’s. Een man die engels spreekt wijst enthousiast in de verte naar een struik, daar begint Kenia… We vieren de verjaardag van Jeroen. Katrijn heeft een cake laten maken in de lodge als verrassing. Het openmaken van de geschenken van het thuisfront doen we met zicht op Lake Turkana, een prachtige zonsondergang, Zebra’s en gazellen die zich klaarmaken voor de nacht, kippenvelmoment! De wegen zijn onbeschrijflijk slecht hier, we maken op de meeste stukken een gemiddelde snelheid van 10km/u wat maakt dat we veel uren onderweg zijn. De bevolking heeft hier werkelijk niets behalve een stralende glimlach! Het is schokkerend om te zien in welke omstandigheden mensen hier moeten overleven. De route is prachtig, het is zwaar maar een topper van formaat! Over de veiligheid gaan de wildste verhalen de ronde, wij kunnen alleen maar blij zijn dat we er goed zijn doorgekomen. Nu zitten we in Nairobi, zullen hier een aantal dagen blijven. Gezien de slechte wegen heeft Daffy wat schade opgelopen (een aantal zaken zijn losgekomen en moeten terug gelast worden) en hebben we veel kuiswerk, stof overal! Alles is hier verkrijgbaar (grote shoppingcentra), we laten ons volledig gaan, Katrijn is naar de kapper geweest, zie voor en na bij foto's. Naar ons gevoel is het hier heel veilig in tegenstelling tot alle berichtgevingen en naam 'Nairobbery' we blijven uiteraard allert. Er staan nieuwe foto's online van Kenia en Ethiopië. de komende dagen zullen we nog video's en extra foto's toevoegen.

YOU YOU YOU

2009-05-08T09:32:00.006+02:00

Het heeft even geduurd … meestal is er geen electriciteit en de internetverbindingen zijn hier zo slecht dat we meestal zelfs onze site niet open krijgen …

De laatste dagen in Soedan zijn we naar de Meroe Piramides geweest. Echt indrukwekkend, een site van wel meer dan 100 piramides waar we middenin hebben gebushcampt. De zonsondergang die we erbij kregen was één van de hoogtepunten tot nu toe. Van hieruit zijn we vertrokken naar de grens met Ethiopië. Hebben reeds een voorproefje (letterlijk dan) van dit land gekregen bij Zakarias thuis, iemand van Ethiopië die we hebben leren kennen in Khartoum. Zijn vrouw heeft een heerlijke lunch voor ons gekookt (Injera).

Bij het oversteken van de grens naar Ethiopië gaat er een andere wereld open, we zijn verbaasd en staan met onze mond open. Het is onmogelijk om dit onder woorden te brengen. Armoede, chaos, heel slechte wegen en echt overal mensen (naar het wc gaan in open natuur is zelfs niet mogelijk). Overal hoor je de kinderen you you you roepen om je aandacht te krijgen (en geld?). Hebben van andere overlanders verhalen gehoord dat ze ook met stenen gooien, hebben we gelukkig nog niet meegemaakt. We wuiven steeds heel enthousiast en gaan ervan uit dat wanneer ze terug wuiven ze geen stenen kunnen gooien en de tactiek werkt …

We rijden in één stuk door naar Tim&Kim Village in Gregora (http://www.timkimvillage.nl). Hier zien we onze Soedaneese reisgezellen terug wat garant staat voor leuke dagen, lekker eten en bier... Kim en Tim zijn 2 nederlanders die hier samen met de lokale bevolking een campsite en lodges aan het bouwen zijn. De locatie is uniek, evenals het doorzettingsvermogen van hen. We kuisen hier Daffy volledig uit, doen wat onderhoud en fixen wat stuk is, de ruitenwissers en batterij systeem achterin werken niet meer. We zoeken 3 uur naar het probleem, met de Toyota bijbel in hand, ontdekt Katrijn dat er ook een fichebak is… na een verdere zoektocht ontdekken we dat het een simpele fiche is dat stuk is, jaja, we worden echte mecaniciens. De dag erna nemen we voor het eerst een volledige dag platte rust.

Op onze planning stond een trekking door de Simien Mountains maar omdat men onze veiligheid niet kan garanderen besluiten we deze te annuleren en rechtstreeks door te rijden naar Addis Abeba. Onderweg komen we Nick & Nicola tegen (uit Zuid – Afrika, die terug op weg zijn naar huis) en we besluiten de trip samen te doen. De weg naar Addis is behoorlijk goed maar door het hooggebergte (tussen 1500 en 3500m) dus ligt de gemiddelde snelheid behoorlijk laag. We beleven samen veel plezier en zien elkaar zeker terug in Zuid-Afrika. Daar zullen we bij hen blijven logeren en de verjaardag van Nick vieren.

Vanaf Ethiopië begint ook het wildlife. Hebben onze eerste apen reeds gezien en nijlpaarden in Lake Tana. Tim&Kim hebben er in het afgelopen jaar maar 2 gezien dus hebben behoorlijk wat geluk gehad. Het is een raar gevoel deze dieren zomaar in het wild te zien. Zijn ook volop vogels aan het spotten met onze gids ernaast (nieuwe verslaving in de maak). Wat een pracht aan vogels, niet te doen. Er leven naar het schijnt meer dan 80 soorten enkel hier in Ethiopië en wij hebben er al een stuk of 5 van gezien.

We zijn beide nog niet ziek geweest (enkel 4 verbrande vingers voor Jeroen) en de stemming is opperbest. we zijn het besef van dagen volledig kwijt en de vraag die we het meest stellen is dus “welke dag zijn we vandaag”, is een verschil met de vraag die we ons de eerste week stelden, “Waar zijn de sleutels?”. Tot nu toe is onze Afrikatrip een echte geweldige ervaring. De hoogtepunten komen in een sneltempo voorbij. Daffy is terug in topvorm en hebben veel vertrouwen voor de komende periode. Natuurlijk beleven we ook off-momenten dat we ons afvragen waar we mee bezig zijn maar al een geluk kunnen we elkaar erdoor trekken en komen ze niet al te veel voor.

Zitten nu nog in Addis, in Wim's Holland House. Er zijn hier een pak overlanders dus elke avond laat en veel bier. geweldig! Het is leuk om ervaringen uit te wisselen en dan horen we toch dat iedereen dezelfde autozorgen heeft. Gaan nu door richting Kenia, naar Nairobi. We zullen er binnen een 2 à 3 tal weken zijn schatten we. Onderweg geen internetmogelijkheden. Er staan nieuwe foto's online (Soedan en Ethiopië), de kwaliteit is niet geweldig maar hebben geen andere keuze dan ze heel klein te maken.

Land in oorlog??

2009-04-28T10:53:00.005+02:00

Van Egypte over Lake Nassar naar Soedan ...de controle van de auto`s gaat heel vlot na het betalen van smeergeld (beginnen er al aan te wennen). Ben en Ulrike moeten serieuze boete betalen omdat hun visa is vervallen en dus ook hun carnet (hadden verklaring van politie dat dit ok was), er is geen ontkomen aan dus betalen is de enigste optie na lange discutie, iedereen raapt de ponden bij elkaar. We gaan door paspoort controle en in principe zijn we nu klaar om Egypte te verlaten. Als we naar onze auto’s willen terug gaan ontstaat er ineens grote paniek en worden onze paspoorten afgenomen, we moeten een officier volgen. We vragen ons allemaal af wat het probleem is, een aantal soldaten krijgen onder hun voeten… Wat blijkt: we zijn langs de ingang terug naar buiten gegaan om de auto’s op te halen (enigste optie namelijk) en ze dachten dat we terug Egypte zouden ingaan. Na wat woorden mogen we naar de auto’s. Rond de middag staan we op de pier klaar om in te schepen … we staan er enkele uren te staan in een broeiende hitte. Daffy en de trucks kunnen niet mee op de ferry en moeten op een apart ponton (dat er 24u langer over doet) naar Wadi Halfa. Na het plaatsen van de auto’s gaan we aan boord van de ferry op zoek naar onze cabine. De ferry heeft op ons moeten wachten omdat het laden van het ponton vertraging heeft opgelopen. De boot is van jaren stillekes, heel vuil en versleten en stampvol dozen en mensen maar de cabines en de rest van “first” class heeft airconditioning. We vinden allengeluk de knop om hem af te zetten want het is echt een ijskast binnen. Onderweg passeren we Abu Simbel, de kapitein maakt speciaal op onze vraag een ommetje om de tempel goed te kunnen zien. Best mooi maar absoluut niet wat ze ervan voorstellen in de boekskes.

Aangekomen in Wadi Halfa is het enorm heet, boven de 50 graden. In de “haven” moeten we nog een tijdje aan boord blijven, waarom weten we niet maar we stellen ons hierbij al geen vragen meer, the african way. We raken Soedan vlot binnen. Ons hotel lijkt wel een oude gevangenis te zijn. Er staan krammikelige bedjes in en een stalen deur, we hebben geluk dat de fan werkt maar spijitg genoeg valt ’s nachts de electriciteit uit dus smelten we weg, de eerste nacht van een aantal… ‘smorgens hebben we geluk, er is water in de douche, dus ogen en neus dicht, slippers aan, en niet te hard nadenken.
Ineens moeten we supersnel naar de haven om daar dan vast te stellen dat het ponton nog vol grief steekt en ze pas kunnen ontladen na douanecontrole. Ze zeggen dat we op de aanlegstijger moeten wachten, het is midden op de dag in 50+°C zonder enige schaduw… we beslissen dus vrij snel om terug naar het gebouw te gaan en daar te wachten. Na een half uur wachten, met koude drank, is het zover. Uiteindelijk gaat het nog redelijk vlot. We zijn blij dat we Daffy terug hebben!! Rijden nog een paar uur en vinden een overnachtingplaats in de woestijn. Een schitterende sterrenhemel.

De volgende dag rijden we 8u over 300km. De weg is op sommige stukken fantastisch en dan is het weer barslecht, volgens zuid afrikanen die we zijn tegen gekomen hebben ze in de voorbije 3 weken 40 km weg aangelegd dus binnen een aantal jaar is het avontuur volledig verdwenen… Het is een schitterend landschap en de mensen onderweg zijn zeer vriendelijk, wuiven en lachen. Hebben het gevoel dat we nu echt in Afrika zijn. Onderweg begint de reservetank van de truck van Marleen en Eduard eraf te scheuren, omdat het steeds erger wordt besluiten we deze over te tanken in onze auto’s. het is al donker als we op zoek moeten naar een kampplaats. Doordat we van de baan weg rijden komt Daffy vast te zitten. In een poging hem eruit te halen ontdekken we dat de achteruitversnelling niet meer werkt… best lastig, met de banden af te laten geraken we gemakkelijk uit het zand en besluiten we dan maar langs de weg te camperen. Er zit niets anders op dan onze route aan te passen en rechtstreeks naar Khartoum te rijden om Daffy te laten herstellen. We vinden een goede Toyotagarage waar ze in 2 dagen Daffy terug klaar maken. Wij spenderen de meeste tijd ook in de garage en regelen het nodige papierwerk.

Soedan is een fantastich land, we voelen ons hier echt confortabel. Je hebt hier heel veel contact met de mensen. Absoluut ons favoriete land tot nu toe. Nu gaan we door richting Ethiopië (met nog eerst een klein ommetje in Soedan), we verlaten hierbij ook de Arabische wereld waar onze mening enorm is over veranderd. Zijn blij dat we er kennis mee hebben kunnen maken. De vriendelijkheid, gastvrijheid, openheid, … van de mensen hier is onbeschrijfelijk. daar kunnen wij in Europa nog wat van leren.
(er staan nieuwe foto`s online, video`s lukt niet)

Klaar voor Soedan

2009-04-19T13:12:00.008+02:00

Zijn 2 dagen in de woestijn geweest daar hebben we Daffy uitvoerig getest en alles ging heel vlot. Het was gewoon super!! We kijken enorm uit naar de Woestijn in Soedan. Gezien ons lang verblijf in Bawiti zijn we in hoog tempo naar Luxor doorgereden ( meer dan 900 km op één dag en dat in amper 10 uur) waar we hadden afgesproken met Marleen en Eduard om samen naar Aswan door te gaan. Hebben niets gezien in Luxor, enkel het restaurant waar we samen een super gezellige avond hebben gehad. Nu zitten we in Aswan samen met Ben & Ulrike en Marleen, Eduard & Peter. Onze boot naar Soedan is geboekt, na wel wat papierwerk (daar worden we stilaan aan gewoon, geduld hebben is de boodschap). Morgenavond vertrekken wij met de passagiersferry (24u naar Wadi Halfa) en Daffy gaat met een speciaal ponton (2 nachten onderweg). Hebben een pak foto's en een aantal video's op flickr gezet.

Daffy is nu over de 400 000 km!! feest dus!!

Brokken terug hersteld

2009-04-14T12:20:00.006+02:00

De laatste dag in Cairo gaan we samen met Ben, Ulrike en Thoms (www.reisele.de) naar de piramides van Dashour. Deze liggen een eindje weg van Cairo en zijn helemaal niet toeristisch (zijn nog niet zo lang open voor het toerisme). We kunnen hier ook binnenin gaan en het is indrukwekkend. ’s avonds eten we samen met Marleen en Eduard (www.aandehorizon.com), een meer dan geslaagde dag!!

We moeten nu echt Caïro verlaten want hebben een week minder in Egypte dan gedacht. Via de woestijn gaan we naar Luxor. In Bawiti willen we onze auto laten herstellen, het linker voorwiel lekt wat vet en er komt olie uit de versnellingbak. Aangekomen in ons kamp, een plek temidden van een oase, raken we aan de babbel met Talat. Hij wil ons helpen met Daffy. We gaan langs een garage om te kijken of er plaats is om Daffy te herstellen en ze willen het doen en snel. De schade wordt opgemeten en we bestellen de wisselstukken en die we al een geluk snel tot hier kunnen krijgen vanuit Cairo.

De problemen met Daffy zijn uiteindelijk groter dan verwacht, er is ook een serieuze schade in onze voorste differentieel, moeten dus op zoek naar een vervangstuk. Omdat dit erg duur is proberen we een tweede hands te krijgen, niet evident maar uiteindelijk vinden we na lang zoeken een goede, moeten er wel een volledige as voor uit elkaar halen maar hij is nog goed en minder dan de helft van de prijs. Oef want anders zouden we nog lang moeten wachten en zou het nog veel duurder worden. We spenderen vele vele uren in de garage. De rest van onze tijd relaxen we; zwemmen (er zijn hier veel bronnen), eten, babbelen, waterpijp, …
Het is ontzettend heet, meer dan 45 graden!!

Daffy is nu bijna terug volledig klaar, de laatste dingen gebeuren momenteel. vanaf morgen gaan we door de woestijn tot Luxor om dan de boot te nemen naar Soedan.
Vanwege het traject dat nu voor ons ligt tot in Khartoum, veel zand en niet ontwikkeld, weten we niet wanneer we terug internet zullen hebben.

Onderschept

2009-04-09T11:01:00.007+02:00

De laatste dagen in Libië is het beter beginnen meevallen. Hebben een bezoek aan de battlefields uit WOII in Tobruk gebracht (Chris, zeker naar de foto's zien he!). De loopgraven zijn nog behoorlijk in takt en er liggen zelfs nog verschillende kogels (hebben er natuurlijk een paar meegenomen). Onze laatste nacht brengen we door op een schitterende locatie, op strandje in een ingesloten baai. Het is dan ook een perfecte afsluiter voor ons. De barbecue en kampvuur maken het alleen nog maar beter.

Reeds heel vroeg staan we aan de grens, uit Libië geraken gaat heel erg vlot. Op naar Egypte, over deze grensovergang gaan de wildste verhalen de ronde en wordt gezien als de moeilijkste van Afrika. We zijn op het ergst voorbereid. Het tegendeel is echter waar, het loopt allemaal heel erg vlot, zeer vriendelijke en behulpzame mensen. Na amper 2 uur zijn we (Daffy was het moeilijkste om over de grens te krijgen) officieel in Egypte!! Tegen de middag zijn we dan ook al in Marsa Matrouh, een populaire badplaats bij de Egyptische bevolking, wat onderkomen. De volgende dag rijden we door naar Cairo met tussenstop in El Alemein. Hebben het commonwealth cementry bezocht waar maar liefst meer de 7 300 graven zijn en 11 000 soldaten hebben ze nooit teruggevonden om stil van te worden. Het heeft een diepe indruk op ons gemaakt.
Even wat oorlogsgeschiedenis: El Alemein is een stad die zwaar te lijden heeft gehad in WOII. Het duitse leger onder leiding van bevelhebber Rommel (de woestijnvis) was tot hier doorgedrongen en deze stad was zijn laatste verovering, vanaf hier hebben de geallieerde troepen het duitse leger van Rommel kunnen terugdringen tot Tunesië. De slag om El Alemein heeft dan ook zeer veel slachtoffers geëist. Rommel heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd onder Hitlers druk.

Via de dessert Road bereiken we Cairo. Het super hectische verkeer overwinnen we snel, hebben wel wat ervaring in Libië opgedaan. De gps brengt ons onmiddellijk (moeten maar één kleine wegoversteking maken haaks op het verkeer, al een geluk dat Daffy hoge stoepranden aankan) tot bij de camping. Installeren ons en besluiten om te voet een andere camping in cairo eens te gaan bekijken. Ze zijn vlak bij elkaar.
We lopen een eindje tot de weg stopt, besluiten recht door het veld (vuilnisbelt) te gaan tot aan de rand van een weg. Er loopt een klein zandweggetje langs deze drukke autoweg dat we volgen tot we ineens geroep horen, het is politie die aan de kant van de autoweg staat en naar ons toe komen gelopen. Ze gebaren ons om naar boven te komen en we moeten plaats nemen in hun “kotje” op de pechstrook, ze verstaan beide geen woord engels. Op de gps laten we de plaats zien waar we naartoe willen, een camping weergegeven door een tent. Beide zijn ze hierdoor overtuigd dat we naar de piramides willen … De heren willen een taxi om ons in te stoppen en gaan dan maar in het midden van de weg staan om het verkeer tegen te houden, de drukte kan je vergelijken met een rijdende spits op de Brusselse ring. Als ze er eindelijk ééntje hebben (reeds met iemand in) stoppen ze ons erbij (wel tegen de zin van de chauffeur) die ons dan zoals verwacht afzet aan de piramides … hebben we deze ook ineens gezien. Hoe geraken we nu terug is de volgende vraag die we ons stelen. Hebben geen adres of niets mee en batterij van gps heeft het begeven. We vinden een taxichauffeur maar deze kent onze camping niet … uiteindelijk na wat hulp en omrijden lukt het toch. Op de camping aangekomen installeren we ons in de bar en drinken bier (met alcohol!!), misschien wel wat teveel (?) en eten MC Donnalds aan huis geleverd.

Hebben reeds ook ons visum voor Soedan, vlot kunnen verkrijgen, daar zijn we super blij mee! We moeten wel onze route wat aanpassen om er tijdig en veilig door te raken. Zullen de trip met een duits en nederlands koppel doen.

De eerste 3 weken zijn voorbij gevlogen, hebben veel gedaan en gezien. Wij genieten van elk moment en proberen alles te verwerken. Het tempo ligt tot nu toe hoog wat maakt dat we beide nog niet echt uitgerust zijn. Nu gaan we onze route voor de komende week bepalen.

Wij vinden jullie reacties en mails heel leuk om te krijgen, bedankt! Er staan nieuwe foto’s online van Libië en Egypte.

Trans Sahara Race

2009-04-03T12:29:00.005+02:00

We zijn in libie, land nummer 2! Qaddafi stond ons al op te wachten aan de grens.
Onze gids was keurig op tijd, wij niet aangezien er een enorme file stond aan de grens van Tunesie en blijkbaar is er ook een uur verschil... dus 2uur later dan voorzien gingen we Libie binnen. we lopen achter onze gids aan, betalen en ondertekenen, maar wat?
Ons bezoek aan Libie is voornamelijk een transit bezoek dwz veeeeel kms per dag. We rijden uren aan een stuk door de Sahara en dezelfde landschapfilm speelt continu af met als enige afwisseling de politie en leger controles (heel frequent en heeel veel)
Tot nu toe 1 zware zandstorm (dan zie je 5 meter voor u). Er zijn hier veel zotten op de baan, het ergste dat we ooit al hebben meegemaakt.
we hebben tot nu toe 1site bezocht Leptis Magna, een indrukwekende romeinse site aan zee. best een bezoek waard.
Onze gids valt best mee, hij heeft reeds kip voor ons geBBQed (de 1ste keer in zen leven). Het gedachtengoed van de bevolking hier is ultra traditioneel.
Het tempo ligt hoog, wat maakt dat we beide vrij moe zijn. In Egypte gaan we een deel laten vallen om zo een paar dagen rust in te bouwen.
In banden vervangen zijn we al echte experts... ons record staat nu op 10 min ;-)

Ksar Daffy

2009-03-29T18:36:00.004+02:00

Onze trip door de Sahara is goed verlopen. Het was tegelijkertijd ook een goede ervaring om met de GPS te leren werken en Daffy beter te leren kennen. De weg tot het laatste dorp hebben we vrij snel gevonden, vanaf daar begon het echte zandwerk, we hadden van Brahim (iemand die we hebben leren kennen in Douz) de GPS punten gekregen van een leuke overnachtingsplaats. Voor dit traject waren we enkel aangewezen op onze GPS, in het begin verliep het vrij moeizaam, konden niet de juiste tracks vinden en na 1,5u en 10km verder hebben we op het punt gestaan om terug te keren. We zijn blij dat we toch hebben doorgezet, we vonden vrij snel de juiste track en kwamen we aan op een super locatie, aan de voet van de grote zandduinen. Je moet je voorstellen dat je in een open zandvlakte staat met kleine heuvels, het snikheet is, een razende zandwind, en verder hier en daar wat bandensporen.
‘s avonds komen er ook nog airco toeristen aan (dit is het nieuwe woord dat we geven aan de toeristen die ze hier met honderden airconditioned jeeps rondzeulen, soms al dan niet zijn het ook bandjestoeristen, de all in verblijvers ;-) ) we houden ons afzijdig van deze groep en eten romantisch onder de sterren.

Bij het ontbijt praten we met een tunesier die eigenaar is van een bike en buggy shop, hij is heel geïnteresseerd in ons project en nodigt ons uit om eens langs te komen bij hem om foto’s te maken en een nieuwsitem op zen site te zetten (zie onze links vanaf volgende week)
We vinden vrij snel de track terug naar Ksar Ghilane en gaan via een lange en afmattende piste naar Matmata, de bekende (star wars) rots woning. In plaats van deze te bezichtigen lunchen we uitgebreid op een terrasje, tot grote verbijstering van de plaatselijke gidsen, we laten het allemaal over aan de airco / bandjes toeristen.

We plannen te overnachten in Toujane, bushcamping maar voelen ons er niet op ons gemak en besluiten om door te rijden naar Metameur. Hier heb ben we de contact gegevens van een Ksar, de grootste nog in tackt van Tunesie. Hier brengen we de nacht door op het binnenplein. Een Ksar is een gesloten plein door huizen die op elkaar gebouwd zijn tot drie hoog. Deze Ksar heeft de grote van de Groenplaats van Antwerpen. Het gevoel er snachts te zijn is onbeschrijfelijk en uniek. Er passeren hier overdag veel groepen airco/bandjes toeristen, die 5 min foto’s komen trekken en dan verder rijden. We krijgen veel vragen over ons project en worden zo ook aanzien als deel van de toeristische attractie. Daffy is nu wereldwijd bekend door de vele foto’s die genomen zijn in de DaffyKsar. Het is voor ons een bewustwording van hoe je je gedraagt als toerist als je het bekijkt vanuit de ogen van de plaatselijke bevolking. We praten heel de namiddag met de lokale bevolking en aanschouwen het geheel.

Deze ochtend merkten we dat onze daktent is losgekomen dus hebben we heel de voormiddag aan Daffy gewerkt (ook band vervangen) om alles weer vertrekkensklaar te maken. Voor de eerste keer slapen we vanavond op hotel met alles er op en eraan. Morgen gaan we naar de kust en zullen we waarschijnlijk ergens op het strand overnachten. Dinsdag gaan we door naar Libië, hebben sinds woensdag onze definitieve visa ontvangen, zijn enorm benieuwd naar dit land!

Er staan nieuwe foto’s en 2 video’s online.

Star Wars

2009-03-26T16:59:00.006+01:00

Een kleine bergrit door de bergen stond op het programma … in Mides lopen we een boeiende gids tegen het lijf die samen met ons de trip naar Ong Jemal en de wereldbekende star wars site wil maken, we gaan in op zijn voorstel.

Mides is een oud en verlaten dorp aan de rand van een indrukwekkende kloof waar verschillende bekende films zijn opgenomen, oa de Englisch Patient, de kloof vormt ook het decor voor de “vliegtuig”-achtervolgingen uit verschillende star wars filmen en de vader van ex-president Chirac deed in Mides zijn legerdienst. Na langs de gids thuis te passeren (en lekkere berberpizza op te halen) rijden we over het Kef Schfair gebergte langs een door het duitse leger aangelegde weg tijdens WOII. Onderweg zijn er schitterende vergezichten, op een punt had je het ideedat er in de verte zelfs een oceaan lag (mirage). Dwars door de woestijn rijden we via Ong Jemal (rotsen die met wel wat inspiratie op een kameel lijken) tot de goed bewaarde filmset van de eerste Star Wars film. Hier hebben ze 4,5 maand bezig geweest om 12min film te maken. De weg ernaar toe is barslecht en neemt enkele uren rijden in beslag. Het laatste deel is over zandduinen, we doen onze eerste ervaring op en zijn blij dat we een persoonlijke gids bij hebben die ons leert hoe we het moeten aanpakken. Na 6 keer proberen zijn we over de eerste duin geraakt, het begin gaat steeds vlot maar op het einde heb je super mul zand waardoor je onmiddellijk snelheid verliest en wegzakt. We genieten van een mooie zonsondergang en rijden in het donker door de woestijn terug naar Tozeur. Hebben behoorlijk wat geleerd over 4x4en en in het mulle woestijnzand rijden. We komen doodmoe terug aan in Tozeur en gaan in een plaatselijk restaurant bricks en nog meer berberpizza eten, lekker lekker.

Gisteren zijn we tot Douz gereden door de Chot El Jerid, een immense zoutvlakte.

We staan nu op een leuke camping met douche en deze is welgekomen na een aantal dagen. We doen de was en kuisen Daffy op, is nodig want alles zit onder het stof en zand.

Wat vandaag een volledige rustdag zou worden is een beetje anders gelopen, deze ochtend merkten we op tijdens onze dagelijkse bandencheck dat één van onze banden wat platter stond dan normaal en er een vijs in zat, band eraf gehaald en laten herstellen in de plaatstelijke bandencentrale. Het heeft ons wel wat moeite gekost en hebben veel hulp gekregen, we zijn content dat het nu is gebeurd, weten nu juist hoe het moet.

Het is hier lekker warm, elke km dat we zuidelijker rijden stijgt de temperatuur mee… nu ongeveer een 28 graden en de komende dagen zou het naar 34 graden gaan (is een goede voorbereiding op de 50 graden die ons in Soedan te wachten staan) Morgen trekken we voor de eerste keer met enkel de gps de sahara in en gaan er ook een nacht in kamperen.

Onze Midesgids was een wandelende encyclopedie, hij wist hoeveel keer Tunesië in elk land ter wereld kon, hoeveel Tunesiërs er overal ter wereld per land wonen, … weet er iemand: als ze een bergweg gaan aanleggen, hoe bepalen ze dan welke route ze juist zullen volgen naar boven?

Bushcamping?!?

2009-03-23T19:28:00.006+01:00

Na onze eerste rustdag besluiten we naar één van de noordelijkste punten van Afrika te gaan, Cape Serrat (dus we gaan echt van het uiterste noorden tot uiterste zuiden van Afrika) , we rijden onderweg door een mooie en steeds veranderende landschappen. Het is meteen ook onze eerste bushcamping (wild kamperen), we staan aan een idyllische baai op het strand.

We worden ’smorgens wakker met een super zonsopgang over de middelandse zee. We besluiten een stukje de kust te volgen, de eerste 30km zijn langs een stevig stuk off-road, voor de eerste keer zetten we Daffy in 4x4 en dat gaat lekker goed, stukken zijn over rotsen en andere door het zand, Daffy komt tot leven!!.

We plannen om te overnachten op Table De Jughurta, 10km van de Algerijnse grens en onderweg bezoeken we Dougga, een indrukwekkende Romeinse site.

De politiecontrole neemt per km gevoelig toe en nu moeten ook wij steeds stoppen en ons paspoort tonen (er is hier redelijk veel controle, elke 15km, maar normaal laten ze buitenlanders nooit stoppen). Bij de laatste controle post vertellen ze ons dat het niet zo een goed idee is om te gaan bushcampen en dat we toestemming moeten vragen bij de Garde National (GN) in het laatste dorp, dus doen we dit ook. De Garde National is reeds op de hoogte van onze komst en laat ons stoppen (gingen zowiezo wel toestemming vragen hoor :-) ). Vrij snel werd ons duidelijk wat we niet mochten gaan kamperen op de berg. Dit vanwege de huidige spanningen in de grensstreek, je mag het dorp momenteel ook niet verlaten tussen 20u en 05u.
De GN laat ons in hun kantoren komen en wachten op de chef om het “plan van aanpak” te bepalen waar we kunnen overnachten (het is reeds te laat om terug te rijden). Deze zou over een 15 tal minuten terug op post zijn, het worden uiteindelijk twee uur voor hij terug is. We babbelen de tijd rond met de GN op het kantoor, tonen wat foto’s van thuis en ondertussen komen en gaan er veel mannen die allemaal met ons een babbeltje doen of koffie trakteren. Na een tijdje komt er een man eten brengen, wij denken dat dit voor hen is maar blijkt dat ze dit voor ons besteld hebben, heerlijke couscous. Om de 10min vragen ze of we niets willen drinken en of alles nog ok is met ons, als Katrijn tekenen van koud hebben geeft halen ze zelfs een vuur tevoorschijn … we zetten uiteindelijk onze tent op aan de kant van de hoofdstraat over het kantoor van de GN (half op straat, half op de stoep maar met privé-bewaking). De nacht was ijskoud, ’s morgens was daffy zelfs aangevrozen.
Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken (7u) om de lange rit naar Tozeur te maken. Rond de middag zijn we aangekomen en genieten voor de rest van de dag van de zon en de rust. Vanaf morgen gaan we off-road de bergen in en vanaf woensdag trekken we door de Sahara verder richting zuiden.
Het is wennen aan de uitermate gastvrijheid en vriendelijkheid van de bevolking hier die super fier zijn op hun land! We hebben de afgelopen dagen ver weg van het klassieke toerisme geweest en elke keer als we een dorp inrijden staat iedereen te wuiven en voelen wij ons precies de koning of de paus …

(nieuwe foto's van Tunesië staan online)

We zijn op afrikaanse bodem!!

2009-03-20T10:14:00.004+01:00

de overzet naar Tunis is vlot verlopen, de zee was een spiegel en de touristil heeft goed zen werk gedaan. Jeroen heeft enkel 's nachts wat last gehad.

Rond 17uur na 22 u varen zijn we aangekomen in Tunis, na 1.5u mochten we de boot verlaten, er was een container op zen zij gegaan op de laadbrug... Het verlaten van de boot was gekkenwerk maar daffy is net iets sterker en groter dan de gemiddelde volgeladen punto :-)

Dan begon onze eerste afrikaanse grens ervaring van bureau naar bureau gaan niet wetende wat je daar moet doen, als ze telkens een stempel ergens plaatsen en een papiertje geven is het in orde.... denken we... al een geluk dat niemand het echt begreep inclusief politie en douane!

na 2u stempellen en aanschuiven worden we tunesië binnen gelaten. Oh What a feeling!!!!!

Hebben vrij snel de weg gevonden naar Nabeul waar onze camping is. restaurant binnen gestapt, zeer lekker gegeten en ja , met het nodige bier, hebben besloten een top 10 bij te houden en deze zal al moeilijk te verslagen worden ;-)

De foto's van europa staan online.

We zijn onderweg naar Afrika

2009-03-18T19:46:00.002+01:00

onze trip naar Genoa is goed verlopen, zijn dinsdagavond laat aangekomen op de camping. het eerste plan was te overnachten in milaan maar de buurt was niet alles ... daffy heeft het goed gedaan, hebben vlot verkeer gehad, maar 1 keer vol in de remmen moeten gaan voor een auto met pech (na bocht in afdaling).
hebben lekkere pasta en pizza gegeten en vandaag genoten van de zon (+20 graden) en bier op terraskes. zitten nu op boot voor 24 uur richting tunis, met een beetje vertraging, om al te wennen ... hebben een super kamer, een suite, wel niet al te veel bij voorstellen, wel een schitterend zicht (gelegen op de boeg ...).
internet aan boord is traag en duur dus beantwoorden mails en posten de eerste fotos de komende dagen.

BEDANKT!!

2009-03-15T12:21:00.004+01:00

Wij hebben genoten van onze take-off Party! Bedankt voor jullie giften en leuke babbels (soms wel wat te kort...). Morgen rond 10u vertrekken we om woensdag in Genoa de boot naar Tunis te nemen, Afrika, here we come ...

Almost ready to take off !!

2009-02-01T13:58:00.009+01:00

Nog minder dan 45 dagen en we vertrekken

Alles begint stilaan inorde te komen:

Carnet De Passage is in finale aanvraag
Boot Genoa - Tunis is geboekt (18/03 om 18u)
De gids en visa voor Libië zijn bevestigd
Extra kaarten voor GPS zijn gekocht
Daffy is binnen een paar dagen klaar
Alle aankopen zijn bijna gedaan, op een aantal twijfelgevallen na :-)
...

Alle tijd die we nu hebben spenderen we aan ons project en we zitten naar ons gevoel nog steeds op schema. Nu volgt er een grote uitdaging, alles wat we gekocht hebben ook daadwerkelijk in Daffy krijgen ...

nog 100 dagen ... the final countdown ...

2008-12-05T14:36:00.007+01:00

Het begint nu echt te korten, nog 14 weken, dus 100 dagen en we vertrekken ... de tijd vliegt, al een geluk! ...

Ondertussen hebben we onze reispassen en internationaal rijbewijs binnen en is de vertaling ervan naar het arabisch gedaan (is nodig om Libië binnen te kunnen).

Onze permits voor een bezoek aan de berggorilla's (op 10 juli) in Rwanda zijn bevestigd, yyiiihhhaaa!!

Daffy is bijna als nieuw ... nog enkel de bladveren en schokdempers moeten vervangen worden.

De komende weken staat er nog veel op het programma maar het is pure fun om samen alle voorbereidingen te kunnen doen.

Make-over Daffy

2008-10-05T14:32:00.007+02:00

Daffy is sinds kort in groot onderhoud. Er worden veel onderdelen vervangen of gaan in herstelling: radiator, waterpomp, remmen, leidingen, remschijven, versnellingsbak, stuurhuis, ... We zullen nog de 4 bladveren en alle schodempers laten vervangen.
Er komt nog een extra batterij en stopcontacten achterin zodat we steeds onderweg over electriciteit beschikken.

Ondertussen blijven we verdere voorbereidingen doen en extra materiaal aankopen.
Goed nieuws: Ons tijdskrediet is door onze beide werkgevers goedgekeurd.

Kamperen & voorbereiden

2008-08-03T15:12:00.009+02:00

We zijn nog een weekendje aan zee gaan kamperen met Daffy en hebben daar onze daktent en luifel getest.

Momenteel zijn we bezig met verder uitzoeken welke zaken we gaan meenemen en welke niet. Onze paklijst is bijna klaar (denken we). We doen stilaan ook alle aankopen van onze reisbenodigdheden zodat we ons de laatste maanden van de voorbereidingen ons volledig kunnen concentreren op Daffy en het papierwerk.

Off-roaden in Rotterdam

2008-07-09T19:25:00.013+02:00

We hebben onze eerste echte offroad ervaring gehad. Op woensdag 9/07/08 hebben we via Pro Track offroad rijschool een privé basiscursus gevolgd. Vroeg opstaan was het, de cursus gaat door in de Europapoort (Rotterdam), om 6.40 uur zijn we al onderweg. Eens onderweg hebben natuurlijk vrij snel nood aan een koffiestop. Rond 8.45u zijn we in Hotel De Beer voor het theoretische deel van de cursus.
Na een kennismakingschat en met de nodige koffie beginnen we er aan, in welke versnellingen rijden, hoe een helling nemen, wat zeker niet doen, hoe noodsituaties overleven, hoe water doorrijden, welke bandenspanning, … dit alles zetten we dan een uur later om in de praktijk op een nabijgelegen terrein.
We beginnen rustig, een toer rijden die wel goed meevalt en niet al te lastig is, we rijden ombeurten hetzelfde parcours en dit telkens in andere versnellingen om het verschil te ‘voelen’. Katrijn verkiest de lage versnelling, Jeroen de hogere. Hierna volgt de eerste echte helling, op deze helling hebben we onze eerste “how-not-to-do-it-ervaring” gehad (top niet halen, stoppen, ontkoppelen, en dan waren we eventjes de theorie kwijt waardoor we 10 keer zo snel achterwaarts terug beneden stonden, dan heb je even geluk dat er veeeeel plaats opzij en vanachter is en dat dit een oefensessie is). Deze lijkt steil te zijn tot we die volgende berg over moeten waar we van dachten “dit is onmogelijk!”, we overwinnen ook deze (na een aantal pogingen doen we het zelfs zeer goed volgens Roeland, onze trainer). Het meest adembenemende is dat je op een gegeven moment enkel de oranje motorkap van Daffy en de lucht ziet. Hierna rustig naar beneden in eerste versnelling … De volgende challenge: hoe Daffy controleren als het fout gaat bergop (hopelijk hebben we deze kennis niet nodig … wisten we dat maar een uur voordien). Als laatste nemen we de binnenkant van het terrein, bedoeling is dat we hier verschillende oefeningen combineren (diepe greppels doorgaan, moeilijke ondergrond overrijden, uit diepe sporen blijven of eruit raken, bulten en bobbels) en elkaar erdoor leren gidsen door het aangeven van tekens. Na 10 meter is het al duidelijk dat het nuttig is om een gebarentaal af te spreken (kan handig zijn…) en je goed te positioneren als gids. Het lukt ons aardig maar niet evident , we zullen hier nog stevig moeten op oefenen. Het is behoorlijk vermoeiend en vraag veel concentratie.
Na de praktijk zetten we terug richting Niel, blazen onze banden terug op bij de eerste Q8 en overwinnen een monsterfile naar Antwerpen (vanaf Breda). We passeren nog eerst de selfcarwash, is nodig!.
Het was een meer dan geslaagde ervaring waar we in Afrika veel zullen aan hebben.

Alle foto’s staan op volgende link: http://www.flickr.com/photos/daffy5/sets/72157606072901923/

Zuid-Afrika

2008-07-07T12:08:00.002+02:00

Ons bezoek aan Zuid-Afrika zal kort zijn. We rijden in 2 dagen naar Kaapstad. Dit is het eindpunt van onze overlandtrip, na bijna 33000km. In Kaapstad regelen we een container naar Europa voor Daffy. Als er tijd over is beklimmen we Tafelberg, doen de Tuinroute en verkennen natuurlijk de wijnstreek (er kan naast Daffy nog behoorlijk wat wijn in de container …). Rond 15/10 nemen wij onze vlucht terug naar België …

Route: Noordoewer – Vanhynsdorp – Kaapstad (- Cape Agulhas – Mossel Bay – Port Elisabeth)
8 dagen / 715 km / gem. temp : 21°C

Namibië

2008-06-30T21:28:00.004+02:00

In Namibië zijn we de langste periode van onze trip. We gaan eerst een stuk van de Caprivistrip rijden (op en af) waarna we via het Kaudom Game Reserve, moeilijk door te rijden, weinig toerisme maar wel heel mooi naar Grootfontijn doorrijden. Vanaf hier zullen Lies&Wim met ons mee rijden, in een aparte jeep. Samen zullen we Etosha NP en Koakoland (Himba’s) bezoeken. We gaan naar de Epupa Falls (op de grens met Angola), de Van-Zyl’s-Pass over en natuurlijk Skeleton coast. We gaan ook nog door de Namib woestijn, naar Kolmanskop en langs Fish River Canyon richting Zuid-Afrika.

Route: Monembo – Kongola – Kaudom – Tsumkwe – Namutomi - Koakoland - Twyfelfontein – Walvis Bay – Windhoek – Sesriem – Keetmanshoop – Lüderitz – Noordoewer (grens Zuid-Afrika)
Bezienswaardigheden: Skeleton Coast, Cape Cros Seal Reserve, Swakopmund, Fish River Canyon, Caprivi Strip, Waterberg Plateau, Etosha NP, Kaokoland, Twyfelfontein, Lüderitz, …
26 dagen / 5016 km / gem. temp : 28°C

Botswana

2008-06-30T21:08:00.004+02:00

We gaan enkel noordelijk Botswana bezoeken, via een off-road weg zullen we naar Maun rijden (door Chobe NP en Moreni Game reserve). Hierna maken we een rondrit over de Makgadikgadi Pans (zoutvlakte). Ook zullen we een vlucht maken over de Okavagno Delta (per vliegtuig of luchtballon). Vanuit Maun steken we door naar Namibië richting de Caprivi Strip.

Route: Kasana – Maun – Orapa – Nata – Gueta – Maun - Muhmbo (grens Namibië)
Bezienswaardigheden: Okavagno Delta, Chobe NP, Tsodilo hills, Moremi Game Reserve, Makgadikgadi pans, Kalahari woestijn
8 dagen / 1755 km / gem. temp : 32°C

Zambia

2008-06-21T17:36:00.009+02:00

Onze eerste stop is South Luange NP, waar we oa een nightdrive zullen doen. Van hieruit gaan we via een zeer zware track naar Petauke doorsteken. We bezoeken op de weg naar Lusaka ook nog het Lower Zambezi NP waar we ook een boottocht op de Zambezi zullen maken. Na Lusaka gaan we naar Kafue NP, één van de grootste ter wereld met de meeste diersoorten. Onderweg zullen we ook de Ngonye Falls bezoeken. In Livingstone gaan we natuurlijk naar de Victoria Falls en van hieruit even naar Zimbabwe (te voet).

Route: Chipata – Mfuwe – Petauke - Lusaka – Mumbwa – Mongu – Sesheke – Livingstone – Kasana (grens Botswana)
Bezienswaardigheden: Victoria Falls, Zambazi, Kaue NP, South Luange NP, Lusaka, Ngonye Falls, Lake Kariba
14 dagen / 2524 km / gem. temp : 30°C

Malawi

2008-06-21T17:29:00.005+02:00

“The warm heart of Afrika”

We zullen Malawi doorkruisen van noord naar zuid. De eerste stop zal Nyika NP en Nyika Plateau (2500m) zijn, dat we per mountainbike zullen verkennen. Het volgende NP wordt Vwaza Marsh. Hierna rijden we door naar Senga Bay waar we gaan snorkelen en rusten … We bezoeken ook nog Liwonde NP en brengen een paar dagen door in Lilongwe (hoofdstad).

Route: Karonga – Chitimba – Nkhotakota – Monkey Bay – Zomba – Lilongwe – Mchinji (grens Zambia)
Bezienswaardigheden: Lake Malawi, Liwonde NP, Nyika Plateau, Zomba Plateau, Mt Mulanje, Vwaza Marsh NP
15 dagen / 1909 km / gem. temp : 26°C

Tanzania

2008-06-16T21:50:00.003+02:00

Vanaf Rwanda volgen we de route rond Lake Victoria naar Serengeti en Ngorongoro NP waar we zullen doorrijden tot Arusha. Hier ligt de Kilimanjaro, 5891m hoog. Of we de Kilimanjaro zullen beklimmen weten we nog niet, zullen we waarschijnlijk terplekke beslissen. Van hier uit gaat het rechtstreeks naar Dar Es Salaam, waar we de ferry naar Zanzibar zullen nemen om er een goede week te gaan relaxen in een luxehotel … Met wat tussenstops zullen we doorrijden naar Malawi.

Route: Mwanza – Arusha – Tanga – Dar Es Salaam – Zanzibar – Iringa – Mbeya – Kaporo (grens Malawi)
Bezienswaardigheden: Serengeti, Ngorongoro en krater, Zanzibar, Kilimanjaro, Laka Nyasa, Mount Meru, Mikumi NP, Ruaha NP
22 dagen / 2794 km / gem. temp: 29°C

Rwanda

2008-06-16T21:47:00.002+02:00

Waarschijnlijk één van de hoogtepunten van onze reis: gorilla tracking in Volcanoes National Park. Voor de rest op het programma, de Genocide Memorial en een bezoek aan Kigali. Marina zal ons hier na een tweetal weken verlaten en met een interne vlucht terug naar Kampala vliegen.

Route: Byumba - Kigali – Kibuye – Musanze – Kigali – Rusumo (grens Tanzania)
Bezienswaardigheden: Gorilla tracking (Volcanoes NP), Kigali
10 dagen / 683 km / gem. temp: 24°C

Oeganda

2008-06-08T21:51:00.005+02:00

In Oeganda zullen we Mount Elgon beklimmen op 5 dagen tot een hoogte van 4321m. Na deze tocht zal het eerste bezoek aankomen, vanaf Kampala tot Rwanda zal Marina met ons meereizen. We bezoeken Queen Elisabeth NP en Kyambura George, hierdoor zullen we een dagwandeling doen en hopelijk de zeldzame Colobusapen en Reuzewoudzwijnen spotten. Hierna gaan we naar Lake Bunyonyi voor een kleine rustperiode, dit is één van de enigste meren waar geen Bilharzia in zit.

Route: Mbale – Kampala – Entebbe – Fort Portal – Kasese – Kabale – Katuna (grens Rwanda)
Bezienwaardigheden: Mount Elgon, Sipi falls, Kampala, Queen Elisabeth NP, Kyambura George
16 dagen / 978 km / gem. temp: 25°C

Kenia

2008-06-08T21:47:00.002+02:00

Eens over de grens volgt een “gevaarlijke route”, die we waarschijnlijk onder militaire begeleiding zullen doen, een traject van 750 km over een barslechte piste (washbords). In Nairobi weer hetzelfde verhaal, Daffy, papieren, internet, … We rijden door naar Amboseli NP en bezoeken ook Masai Mara, de eerste echte Nationale Parken (met waarschijnlijk meer toeristen dan dieren). Uitrusten doen we aan Lake Baringo en Lake Nakuru om dan richting Oeganda te trekken.

Route: Marsabit – Isiolo – Nairobi – Namanga - Nairobi – Narok – Nakuru – Loruk – Tororo (grens Oeganda)
Bezienwaardigheden : Rift Valley, Mount Kenia, Amboseli NP, Masai Mara Nreserve
18 dagen / 2107 km / gem. temp: 25°C

Ethiopië

2008-06-08T21:41:00.004+02:00

We zijn nu ongeveer 2 maanden onderweg. De woestijn ligt nu achter ons, nu het groene Ethiopië. Eerst brengen we een bezoek aan Kim&Tim Village (http://www.timkimvillage.nl/) om daarna een aantal dagen te gaan trekken in de Simien Mountains. Op de weg naar Addis Abeba bezoeken we nog Lalibela, de Blue Nile Falls en ons eerste Nationaal Park. De afstanden zijn groot en de wegen heel slecht. In Addis Abeba zullen we aan Daffy werken en papieren regelen (zoals in alle hoofdsteden …). We rijden richting Kenia door de Omo Valley, een streek met veel authentieke stammen en een moeilijk te bereiken streek. Afhankelijk van de weersomstandigheden gaan we voor optie 1 of 2 tot aan de grens van Kenia.

Route: Gallabat – Debark – Gonder – Bahir Dar – Lalibela – Dessie –Mille – Addis Abeba – Awash – Arba Minch – Optie 1 : Banya Fort – Optie 2 : Moyale (grens Kenia)
Bezienswaardigheden: Simien Mountains, Lake Tana, Blue Nile Falls, Lalibela,
Yangudi Rassa NP, Omo Valley , Rift Valley
25 dagen / 3126 km / gem. temp: 27°C

Soedan

2008-06-07T12:44:00.002+02:00

Na 18 uren op het lake Nassar zullen we aankomen in Wadi Halfa, daar wachten we een aantal dagen op Daffy, de auto’s moeten met een (heel traag) ponton de overzet maken. De route tussen Wadi en Katroum zal een van de grootste uitdagingen worden van onze trip, 1400 km door de woestijn op GPS via verschillende pistes in zeer hoge temperaturen (tot 50°C). In Kartoum zal alle aandacht naar Daffy gaan (onderhoud, herstellingen, …). We brengen ook nog een bezoek aan de piramides van Menroe (een 100tal samen). Daarna rijden we verder naar Gallabat, de laatste 200km zijn terug lastig, over een piste naar de grens met Ethiopië, vanaf hier zal wel de temperatuur terug dalen.

Route: Wadi Halfa – Dongola – Karima – Kartoum – Gedaref – Gallabat (grens Ethiopië)
Bezienwaardigheden: woestijn, woestijn, woestijn, Piramides van Meroe, Tempels van Naqa
14 dagen / 2181 km / gem. temp: 42°C

Egypte

2008-06-07T12:23:00.002+02:00

Onze eerste woestijntrip zal naar Siwa gaan, een afgelegen oase in de Libische woestijn (300 km door de woestijn). Afhankelijk van de omstandigheden en op het moment zelf zullen we rechstreeks vanuit Siwa doorrijden naar Bahariyya (stippellijn op kaart, 400km) of keren we terug via Marsa Matroeh naar Cairo. In Cairo zullen we de klassiekers bezoeken en veel papieren regelen. Naar Luxor gaan we via de oaseroute (weg van het klassieke toerisme), door de Black en White dessert.
Vanuit Luxor zullen we vermoedelijk in konvooi naar Aswan moeten meerijden (als we deze kunnen volgen) om in Aswan de boot naar Soedan te nemen.

Route: Salloum - Marsa Matroeh – Siwa - Marsa Matroeh – Alexandria – Cairo – Bawait – Dakhla Oasis – Luxor – Aswan (boot naar Soedan)
Bezienswaardigheden: Siwa, Black and White dessert, Giza Piramides, Luxor, Aswan, …
22 dagen / 3386 km / gem. temp: 35°C

Libië

2008-06-01T19:25:00.011+02:00

Libië zullen we vrij snel doorkruisen. Het is niet evident om Libië te bezoeken, je moet je dag en nacht laten begeleiden door een gids (wat het peperduur maakt), moeilijke grensovergang, ... We zullen de kustroute volgen en het woestijngedeelte houden voor een latere reis. Voornameijk zal ons bezoek bestaan uit het rijden van veel kilometers en het bezoeken van enkele Romeinse sites.

Route: Ras Adjir - Tripoli - Sirte - Bingazi - Tubrug - Amsaad (grens Egypte)
Bezienswaardigheden: Sabrata, Tripoli, Leptis-Magna, Cyrene
7 dagen / 1770 km / gem. temp: 21°C

Tunesië

2008-06-01T18:27:00.016+02:00

Na een rit van 1077 km door België, Luxemburg, Frankrijk en Italië zullen we in Genoa de boot nemen naar Tunesië. Na 18 uur varen zijn we op afrikaanse bodem en kan ons avontuur echt beginnen.

In Tunesië willen we vooral wennen aan het afrikaans ritme, Daffy, way of living, ... Tunesië is een vrij "westers" land dus problemen kunnen we hier nog snel oplossen. We doen hier ook een aantal off-road tracks (purper op kaart), door de bergen en woestijn, bedoeling is om Daffy hier echt te leren kennen qua rijgedrag en mogelijkheden. Het plan is om 1 redelijk zware track te doen, recht door de zandwoestijn. Natuurlijk lassen we een aantal rustdagen in, het is tenslotte een vakantie, niet?

Route: Tunis - Nabuel - Le Kef - Gafsa - Tozeur - Douz - Matmata - Ras Ajdir (grens Libië)

Belangrijkste bezienswaardigheden: Dougga, El Jem, Ksar's, Bulla Regia, zandwoestijn
21 dagen/ 2021 km / gem. temp: 22°C

Daffy??

2008-05-19T21:07:00.004+02:00

Voor alle duidelijkheid is dit de naam van onze auto,
een Toyota Landcruiser PZJ75 van 1991, diesel, 5 cylinder
en hij heeft 391 000 km op zijn teller (kan tot meer dan 1 miljoen km).

Waarom Daffy 5, het is de vijfde keer dat Daffy door Afrika zal gaan in een soortgelijke reis.
De eerste keer was in 2001/2002.

Voordien deed Daffy dienst als een bedrijfswagen voor een kabelfirma in Nederland. De oranje kleur is omdat men de controles wilde ontduiken (oranje = kleur van gemeentejeeps), zijn originele kleur is wit.

Onze route

2008-05-18T16:39:00.003+02:00

De route die we zullen volgen, zoals we het nu inschatten.
Je kan de route door alle landen in detail bekijken in de komende berichten.

Wasbeurt voor Daffy

2008-05-14T11:30:00.000+02:00

Daffy heeft zijn eerste wasbeurt gekregen.

We hebben ook reeds aan het onderhoud gewerkt, olie vervangen, filters vervangen, banden, ...

Afrika 2009

2008-05-11T19:56:00.000+02:00

In 2009 plannen we een overlandreis van Niel naar Kaapstad. vertrekdatum 16/03/2009.