Big5!

Een week geleden is Marina, mama van Katrijn, aangekomen en hebben we Nairobi terug verlaten om Kenia verder te ontdekken. Lake Naivasha is onze eerste tussenstop. We staan op een camping waar de nijlpaarden ’s nachts komen grazen, dus heel de nacht het geluid van grasmaaiers op de achtergrond. We bezoeken Crater Lake, een klein park maar vol van het wildlife en Flamingo’s. Op onze terugweg komen we terecht in een gigantische regenbui. De modder stroomt over de straten en de camping staat onder water. Gelukkig trekt het water even snel weg als het is gekomen. Als je in Kenia bent mag je natuurlijk een bezoek aan de Masai Mara, Afrika’s bekendste Nationaal Park, niet missen. Het park is een topper van formaat, open landschap en véééél wildlife, de volledige Big5 zit hier. We verblijven 3 dagen in het park. De eerste dag rijden we zelf rond en als eerste dier spotten we een luipaard, met dank aan de 10 busjes die er al rond stonden . Onze tweede dag nemen we een Masaigids mee. Eduard Lion (zijn officiële naam) is een krak in het vinden van dieren, kan goed zingen en geniet minsten evenveel als wij van al het schoon onderweg. Volgens hemzelf overwon hij al alle dieren die er zijn met zijn mes en knuppel, het zal wel … We zien leeuwen, cheethas, Luipaarden, Hyena’s, Olifanten, Giraffen, Zebra’s, Everzwijnen, Nijlpaarden, Buffels, Elanden, Bizons, Gazellen, Topi’s… zowat alles wat er te vinden en zien is. Er staat een olifant zich te wassen en we besluiten wat dichter te gaan en foto’s te nemen. Eduard overtuigd ons dat het geen kwaad kan om op minder dan 5 meter van de dieren te gaan. Je mag eigenlijk de weg niet verlaten maar dat negeren we. In het begin gaat alles goed en kunnen we leuke foto’s nemen tot Olifant besluit dat het genoeg is geweest en chargeert in onze richting. Optrekken met Daffy ging nooit zo snel … zie kort filmke met Marina op de achtergrond. We rijden ons ook nog vast in de modder langs de Mara River, waar het stikt van de krokodillen en nijlpaarden. Gelukkig is er een SafariJeep in de buurt die ons er in een aantal pogingen kan uittrekken (de eerste keer begeeft het touw). Die avond besluiten we onszelf te verwennen en we nemen een kamer in een luxelodge. Als afsluiter van ons Masaibezoek hebben we een ballonvaart geboekt. Reeds voor dag en dauw komen ze ons ophalen (om 5u). Net voor de zonsopgang gaan we de lucht in. Deze ervaring beschrijven is moeilijk … sensationeel, fascinerend, relaxing … komen in de buurt. We zien één van de amper 20 neushoorns vanuit de lucht en hebben nu allemaal de big5 gezien. Na de ballonvlucht hebben we een Champagneontbijt op de grasvlaktes van de Masai in een zalige ochtendzon.

Tussendoortje ...

Olifanten en Giraffen

De week aan de beach was fantastisch, maar na een week van niks doen begint het toch weer te kriebelen om verder te ontdekken! Onze eerste stop zijn de Usambara mountains, een niet toeristisch gedeelte van Tanzania. Lushoto is de hoofdstad van de streek (stel je vooral geen hoofdstad voor maar eerder een klein dorpje). Onder Duits bewind werd hier het eerste politiebureau gevestigd van Tanzania. De Duitse invloeden zijn nog steeds zichtbaar in deze streek. We vinden een leuke locatie om te kamperen met een prachtig uitzicht over de vallei en bergen. Een mountainbiketocht staat op het programma, zoals dat wel vrij normaal is in de bergen hebben we geen meter plat, heel de tijd klimmen of dalen. Het is zwaar en we zien dan ook behoorlijk af. Onderweg zijn de vergezichten prachtig, rijden we door regenwouden waar we raar maar waar een kameleon kunnen spotten. Een grappig beest dat we van dichtbij bekijken en op ons hand nemen. Uitgeput en verkrampt, na 45km, kruipen we vroeg in bed. Meestal gaan we slapen tussen 20u en 21u en staan we op tussen 6 en 7, we volgen het ritme van het licht. Door de hitte verbruiken we veel meer energie over dag en voelen we dat we meer slaap nodig hebben. Al een geluk hebben we hiervoor ook de tijd ;-)
Arusha, stad van de Kilimanjaro en het safaritoerisme, is onze volgende bestemming. Bij onze aankomst in Arusha is de Kilimanjaro niet zichtbaar vanwege teveel wolken, wat niet echt een uitzondering is. Men moet hier veel geluk hebben om hem te zien zonder wolken. Dat geluk hebben we dan ook de volgende dag. We voelen momenteel niet de drang om erop te kruipen dus besluiten we er rond te rijden. De hoogste berg van Afrika met zijn 5891m laat zich van zijn beste kanten zien wat behoorlijk wat foto’s geeft.
Het is tijd om ons eerste nationaal park te bezoeken, Arusha National Park. Een relatief klein NP (137km²) dat gelegen is tussen Kilimanjaro en Mount Meru (een berg van 4566m hoog). Het NP heeft een verscheidenheid aan natuur, met 3 grote troeven: een kleine Ngorongoro krater, die een doorsnede heeft van 3km en 400m diep is; een kleine Serengeti en verschillende alkaline meren met duizenden flamingo’s. Hier zien we onze eerste giraffen, buffels, gazellen, Krik’s DikDik , … en natuurlijk een hele hoop vogels! (zie flickr) Omdat we zo genoten hebben van de eerste dag besluiten we ‘smorgens vroeg terug te keren en daar ontbijt te maken. We zijn als eerste het park in en moeten moeite doen om door de giraffen en apen enzovoort te rijden, een schitterende ervaring! We ontbijten met een hongerige buffel op nog geen 10meter… gelukkig merken we dit pas na een tijdje op. Snel wegwezen maar… ;-)
Lake Manyara NP verkennen we een dag later. Uit onze vorige ervaring weten we nu dat je ‘smorgens vroeg bij opening het NP moet inrijden: om veel wildlife te zien, de natuur is prachtig en vredevol en er zijn nog geen andere toeristen. De touroperators met invliegtoeristen in fancy jeeps komen pas rond 9u in actie. In dit NP kunnen we ons lijstje van wildlife weer stevig aanvullen. Het voordeel voor ons is dat we met onze eigen auto zijn en heel de dag vrij zijn om te doen wat we willen, we gaan steeds op zoek naar het kleinere wildlife. Zo spenderen we ook een uurtje tussen de apen (we voelen ons helemaal thuis, haha flauwe mop) grappig om die beesten bezig te zien en menselijke trekken erin te herkennen. De invliegtoeristen houden zich voornamelijk bezig met het spotten van nijlpaarden (aan de nijlpaardpool…) , olifanten en andere grote beesten die ze vastleggen met hun gigantische fotolenzen. Bij het verlaten van het NP valt een olifant head over heels in love met Daffy, hij komt naar ons gevoel wel iets te dicht op nog geen meter! Gelukkig laat hij de liefde van zijn leven staan en gaat hij verder met grazen.
In één lange rit rijden we terug naar Nairobi met de nodige spanning. Ons benzinepijl is naar een record laag pijl gezakt, met al de off road dat we moeten doen door de wegenwerken onderweg. We hopen nog een dorp met benzinestation tegen te komen, niet dus, goed bezig we weten het. Op de zwarte markt vinden we gelukkig aan woeker prijzen een aantal liter diesel…

Beachtime2!

De korte videoboodschap konden we vorige keer niet uploaden.

We zijn momenteel in Nairobi en verslag en nieuwe foto's van afgelopen week volgen komende dagen.

Beachtime!

Hebben een laizy week achter de rug. Van beach naar beach geweest en in de zon gelegen, een niet te onderschatten activiteit! Zaten op bountylocaties: Tiwi beach (Kenia) en Peponi beach (Tanzania) ... wit strand, palmbomem, blauwe oceaan, ... De komende dagen gaan we het noorden van Tanzania verkennen, oa. mountainbiken en wandelen in Usambara mountains, nationale parken bezoeken, Kilimanjaro bekijken ;-),... over 10 dagen zijn we terug in nairobi, dan komt ons eerste bezoek aan, mama van Katrijn en daar kijken we naar uit! Hierbij een paar nieuwe foto's, internet is hier ongelooflijk traag. Nieuwe grote update doen we in Nairobi.  

JAMBO!

Na 1350 km off-road door de Omo-Vallei en Noord Kenia zijn we eindelijk in Nairobi aangekomen, we hebben het gehaald en Daffy heeft het uitstekend gedaan! Nadat we vertrokken uit Addis Abeba hebben we pauze gehouden bij Lake Langano, een schitterende locatie om vogels te spotten. Dit heeft ons dan ook uren bezig gehouden. Op onze fotosite zullen we er een apparte folder maken en er de foto's plaatsten. Vanaf hier start één van de zwaarste stukken van onze trip richting Nairobi. De wegen door de Omo-Vallei zijn heel slecht, pistes vol putten en stenen wat maakt dat we lang onderweg zijn voor weinig kilometers. Aangezien het regenseizoen is zijn deze kuilen soms één modderpoel. De eerste stukken gaan redelijk vlot tot we een 50km voor Turmi zijn (plaats waar we afgesproken hebben met Ben & Ulrike om samen te rijden gezien het risico). De weg is super slecht, het regent, wegverzakkingen, … We volgen de hele tijd bandensporen, we vragen ons af of dit B&U zijn, het lijkt ons niet logisch want ze komen van een andere richting… na een aantal uren verder ploeteren zien we 2km voor ons einddoel een paar trucks op de weg. Het bandensporen mysterie is opgelost. Wat blijkt, de rivier staat te hoog om door te rijden vanwege de regen in de bergen, de truckchauffeurs staan er al een hele dag te wachten…. We wachten wat maar al snel wordt het duidelijk dat we dezelfde dag niet meer zullen kunnen oversteken. Het gaat donker worden en we beseffen beide dat we in onveilig gebied zitten en het gedacht dat we de nacht er moeten doorbrengen zorgt ervoor dat we beide in paniek geraken. Er staan een aantal Hammer mensen te staren naar ons, we zijn tenslotte Faranjis… geen aangenaam gevoel. Overal zie je hier mannen met geweren lopen en in alle gidsen staat dat je niet kan bushcampen. Voor de eerste keer hebben we echt schrik en voelen we ons heel oncomfortabel. Terugrijden is geen optie omdat de afstand te lang is en rijden in het donker nog gevaarlijker is. De nacht terplekke doorbrengen is de enigste optie die we hebben ... Op dit moment zijn we heel blij dat we onze satelliettelefoon hebben en lukt het ons uiteindelijk (paniek is niet echt het beste om logisch na te denken) om Ben & Ulrike te verwittigen dat we vast staan. Een tijdje later verschijnen ze aan de andere kant van de rivier wat voor ons een hele opluchting is en ons een rustiger gevoel geeft. Als even later ook een truck aankomt met de eigenaar van een lodge die engels praat vinden we eindelijk wat rust. De nacht is lang en oncomfortabel (de eerste keer dat we in daffy slapen). Uiteraard zijn we vroeg wakker maar de rivier is nog steeds niet weg. Na wat aanmoedigingen van de plaatselijke bevolking besluiten we door de rivier te rijden en met succes (zie filmke op fotosite met live commentaar van Katrijn). Achteraf gezien is het allemaal goed meegevallen maar de gevoelens die we door zijn gegaan waren een unieke confrontatie met onze schriklevel. Na een rustdag vertrekken we richting Kenia. Noord Kenia is actief rebellen gebied dus we bouwen voldoende voorzichtigheid in. De grensovergang (what’s in a name) gaat heel vlot en we zitten nu echt in het zwarte Afrika. Jeroen en Ben zijn bezig met de ‘paspoortcontrole’ in een metalen hut en ondertussen verzameld het hele dorp rond onze auto’s. Een man die engels spreekt wijst enthousiast in de verte naar een struik, daar begint Kenia… We vieren de verjaardag van Jeroen. Katrijn heeft een cake laten maken in de lodge als verrassing. Het openmaken van de geschenken van het thuisfront doen we met zicht op Lake Turkana, een prachtige zonsondergang, Zebra’s en gazellen die zich klaarmaken voor de nacht, kippenvelmoment! De wegen zijn onbeschrijflijk slecht hier, we maken op de meeste stukken een gemiddelde snelheid van 10km/u wat maakt dat we veel uren onderweg zijn. De bevolking heeft hier werkelijk niets behalve een stralende glimlach! Het is schokkerend om te zien in welke omstandigheden mensen hier moeten overleven. De route is prachtig, het is zwaar maar een topper van formaat! Over de veiligheid gaan de wildste verhalen de ronde, wij kunnen alleen maar blij zijn dat we er goed zijn doorgekomen. Nu zitten we in Nairobi, zullen hier een aantal dagen blijven. Gezien de slechte wegen heeft Daffy wat schade opgelopen (een aantal zaken zijn losgekomen en moeten terug gelast worden) en hebben we veel kuiswerk, stof overal! Alles is hier verkrijgbaar (grote shoppingcentra), we laten ons volledig gaan, Katrijn is naar de kapper geweest, zie voor en na bij foto's. Naar ons gevoel is het hier heel veilig in tegenstelling tot alle berichtgevingen en naam 'Nairobbery' we blijven uiteraard allert. Er staan nieuwe foto's online van Kenia en Ethiopië. de komende dagen zullen we nog video's en extra foto's toevoegen.

YOU YOU YOU

Het heeft even geduurd … meestal is er geen electriciteit en de internetverbindingen zijn hier zo slecht dat we meestal zelfs onze site niet open krijgen …

De laatste dagen in Soedan zijn we naar de Meroe Piramides geweest. Echt indrukwekkend, een site van wel meer dan 100 piramides waar we middenin hebben gebushcampt. De zonsondergang die we erbij kregen was één van de hoogtepunten tot nu toe. Van hieruit zijn we vertrokken naar de grens met Ethiopië. Hebben reeds een voorproefje (letterlijk dan) van dit land gekregen bij Zakarias thuis, iemand van Ethiopië die we hebben leren kennen in Khartoum. Zijn vrouw heeft een heerlijke lunch voor ons gekookt (Injera).

Bij het oversteken van de grens naar Ethiopië gaat er een andere wereld open, we zijn verbaasd en staan met onze mond open. Het is onmogelijk om dit onder woorden te brengen. Armoede, chaos, heel slechte wegen en echt overal mensen (naar het wc gaan in open natuur is zelfs niet mogelijk). Overal hoor je de kinderen you you you roepen om je aandacht te krijgen (en geld?). Hebben van andere overlanders verhalen gehoord dat ze ook met stenen gooien, hebben we gelukkig nog niet meegemaakt. We wuiven steeds heel enthousiast en gaan ervan uit dat wanneer ze terug wuiven ze geen stenen kunnen gooien en de tactiek werkt …

We rijden in één stuk door naar Tim&Kim Village in Gregora (http://www.timkimvillage.nl). Hier zien we onze Soedaneese reisgezellen terug wat garant staat voor leuke dagen, lekker eten en bier... Kim en Tim zijn 2 nederlanders die hier samen met de lokale bevolking een campsite en lodges aan het bouwen zijn. De locatie is uniek, evenals het doorzettingsvermogen van hen. We kuisen hier Daffy volledig uit, doen wat onderhoud en fixen wat stuk is, de ruitenwissers en batterij systeem achterin werken niet meer. We zoeken 3 uur naar het probleem, met de Toyota bijbel in hand, ontdekt Katrijn dat er ook een fichebak is… na een verdere zoektocht ontdekken we dat het een simpele fiche is dat stuk is, jaja, we worden echte mecaniciens. De dag erna nemen we voor het eerst een volledige dag platte rust.

Op onze planning stond een trekking door de Simien Mountains maar omdat men onze veiligheid niet kan garanderen besluiten we deze te annuleren en rechtstreeks door te rijden naar Addis Abeba. Onderweg komen we Nick & Nicola tegen (uit Zuid – Afrika, die terug op weg zijn naar huis) en we besluiten de trip samen te doen. De weg naar Addis is behoorlijk goed maar door het hooggebergte (tussen 1500 en 3500m) dus ligt de gemiddelde snelheid behoorlijk laag. We beleven samen veel plezier en zien elkaar zeker terug in Zuid-Afrika. Daar zullen we bij hen blijven logeren en de verjaardag van Nick vieren.



Vanaf Ethiopië begint ook het wildlife. Hebben onze eerste apen reeds gezien en nijlpaarden in Lake Tana. Tim&Kim hebben er in het afgelopen jaar maar 2 gezien dus hebben behoorlijk wat geluk gehad. Het is een raar gevoel deze dieren zomaar in het wild te zien. Zijn ook volop vogels aan het spotten met onze gids ernaast (nieuwe verslaving in de maak). Wat een pracht aan vogels, niet te doen. Er leven naar het schijnt meer dan 80 soorten enkel hier in Ethiopië en wij hebben er al een stuk of 5 van gezien.

We zijn beide nog niet ziek geweest (enkel 4 verbrande vingers voor Jeroen) en de stemming is opperbest. we zijn het besef van dagen volledig kwijt en de vraag die we het meest stellen is dus “welke dag zijn we vandaag”, is een verschil met de vraag die we ons de eerste week stelden, “Waar zijn de sleutels?”. Tot nu toe is onze Afrikatrip een echte geweldige ervaring. De hoogtepunten komen in een sneltempo voorbij. Daffy is terug in topvorm en hebben veel vertrouwen voor de komende periode. Natuurlijk beleven we ook off-momenten dat we ons afvragen waar we mee bezig zijn maar al een geluk kunnen we elkaar erdoor trekken en komen ze niet al te veel voor.

Zitten nu nog in Addis, in Wim's Holland House. Er zijn hier een pak overlanders dus elke avond laat en veel bier. geweldig! Het is leuk om ervaringen uit te wisselen en dan horen we toch dat iedereen dezelfde autozorgen heeft. Gaan nu door richting Kenia, naar Nairobi. We zullen er binnen een 2 à 3 tal weken zijn schatten we. Onderweg geen internetmogelijkheden. Er staan nieuwe foto's online (Soedan en Ethiopië), de kwaliteit is niet geweldig maar hebben geen andere keuze dan ze heel klein te maken.

Land in oorlog??

Van Egypte over Lake Nassar naar Soedan ...de controle van de auto`s gaat heel vlot na het betalen van smeergeld (beginnen er al aan te wennen). Ben en Ulrike moeten serieuze boete betalen omdat hun visa is vervallen en dus ook hun carnet (hadden verklaring van politie dat dit ok was), er is geen ontkomen aan dus betalen is de enigste optie na lange discutie, iedereen raapt de ponden bij elkaar. We gaan door paspoort controle en in principe zijn we nu klaar om Egypte te verlaten. Als we naar onze auto’s willen terug gaan ontstaat er ineens grote paniek en worden onze paspoorten afgenomen, we moeten een officier volgen. We vragen ons allemaal af wat het probleem is, een aantal soldaten krijgen onder hun voeten… Wat blijkt: we zijn langs de ingang terug naar buiten gegaan om de auto’s op te halen (enigste optie namelijk) en ze dachten dat we terug Egypte zouden ingaan. Na wat woorden mogen we naar de auto’s. Rond de middag staan we op de pier klaar om in te schepen … we staan er enkele uren te staan in een broeiende hitte. Daffy en de trucks kunnen niet mee op de ferry en moeten op een apart ponton (dat er 24u langer over doet) naar Wadi Halfa. Na het plaatsen van de auto’s gaan we aan boord van de ferry op zoek naar onze cabine. De ferry heeft op ons moeten wachten omdat het laden van het ponton vertraging heeft opgelopen. De boot is van jaren stillekes, heel vuil en versleten en stampvol dozen en mensen maar de cabines en de rest van “first” class heeft airconditioning. We vinden allengeluk de knop om hem af te zetten want het is echt een ijskast binnen. Onderweg passeren we Abu Simbel, de kapitein maakt speciaal op onze vraag een ommetje om de tempel goed te kunnen zien. Best mooi maar absoluut niet wat ze ervan voorstellen in de boekskes.

Aangekomen in Wadi Halfa is het enorm heet, boven de 50 graden. In de “haven” moeten we nog een tijdje aan boord blijven, waarom weten we niet maar we stellen ons hierbij al geen vragen meer, the african way. We raken Soedan vlot binnen. Ons hotel lijkt wel een oude gevangenis te zijn. Er staan krammikelige bedjes in en een stalen deur, we hebben geluk dat de fan werkt maar spijitg genoeg valt ’s nachts de electriciteit uit dus smelten we weg, de eerste nacht van een aantal… ‘smorgens hebben we geluk, er is water in de douche, dus ogen en neus dicht, slippers aan, en niet te hard nadenken.
Ineens moeten we supersnel naar de haven om daar dan vast te stellen dat het ponton nog vol grief steekt en ze pas kunnen ontladen na douanecontrole. Ze zeggen dat we op de aanlegstijger moeten wachten, het is midden op de dag in 50+°C zonder enige schaduw… we beslissen dus vrij snel om terug naar het gebouw te gaan en daar te wachten. Na een half uur wachten, met koude drank, is het zover. Uiteindelijk gaat het nog redelijk vlot. We zijn blij dat we Daffy terug hebben!! Rijden nog een paar uur en vinden een overnachtingplaats in de woestijn. Een schitterende sterrenhemel.

De volgende dag rijden we 8u over 300km. De weg is op sommige stukken fantastisch en dan is het weer barslecht, volgens zuid afrikanen die we zijn tegen gekomen hebben ze in de voorbije 3 weken 40 km weg aangelegd dus binnen een aantal jaar is het avontuur volledig verdwenen… Het is een schitterend landschap en de mensen onderweg zijn zeer vriendelijk, wuiven en lachen. Hebben het gevoel dat we nu echt in Afrika zijn. Onderweg begint de reservetank van de truck van Marleen en Eduard eraf te scheuren, omdat het steeds erger wordt besluiten we deze over te tanken in onze auto’s. het is al donker als we op zoek moeten naar een kampplaats. Doordat we van de baan weg rijden komt Daffy vast te zitten. In een poging hem eruit te halen ontdekken we dat de achteruitversnelling niet meer werkt… best lastig, met de banden af te laten geraken we gemakkelijk uit het zand en besluiten we dan maar langs de weg te camperen. Er zit niets anders op dan onze route aan te passen en rechtstreeks naar Khartoum te rijden om Daffy te laten herstellen. We vinden een goede Toyotagarage waar ze in 2 dagen Daffy terug klaar maken. Wij spenderen de meeste tijd ook in de garage en regelen het nodige papierwerk.

Soedan is een fantastich land, we voelen ons hier echt confortabel. Je hebt hier heel veel contact met de mensen. Absoluut ons favoriete land tot nu toe. Nu gaan we door richting Ethiopië (met nog eerst een klein ommetje in Soedan), we verlaten hierbij ook de Arabische wereld waar onze mening enorm is over veranderd. Zijn blij dat we er kennis mee hebben kunnen maken. De vriendelijkheid, gastvrijheid, openheid, … van de mensen hier is onbeschrijfelijk. daar kunnen wij in Europa nog wat van leren.
(er staan nieuwe foto`s online, video`s lukt niet)

Klaar voor Soedan

Zijn 2 dagen in de woestijn geweest daar hebben we Daffy uitvoerig getest en alles ging heel vlot. Het was gewoon super!! We kijken enorm uit naar de Woestijn in Soedan. Gezien ons lang verblijf in Bawiti zijn we in hoog tempo naar Luxor doorgereden ( meer dan 900 km op één dag en dat in amper 10 uur) waar we hadden afgesproken met Marleen en Eduard om samen naar Aswan door te gaan. Hebben niets gezien in Luxor, enkel het restaurant waar we samen een super gezellige avond hebben gehad. Nu zitten we in Aswan samen met Ben & Ulrike en Marleen, Eduard & Peter. Onze boot naar Soedan is geboekt, na wel wat papierwerk (daar worden we stilaan aan gewoon, geduld hebben is de boodschap). Morgenavond vertrekken wij met de passagiersferry (24u naar Wadi Halfa) en Daffy gaat met een speciaal ponton (2 nachten onderweg). Hebben een pak foto's en een aantal video's op flickr gezet.





Daffy is nu over de 400 000 km!! feest dus!!

Brokken terug hersteld

De laatste dag in Cairo gaan we samen met Ben, Ulrike en Thoms (www.reisele.de) naar de piramides van Dashour. Deze liggen een eindje weg van Cairo en zijn helemaal niet toeristisch (zijn nog niet zo lang open voor het toerisme). We kunnen hier ook binnenin gaan en het is indrukwekkend. ’s avonds eten we samen met Marleen en Eduard (www.aandehorizon.com), een meer dan geslaagde dag!!

We moeten nu echt Caïro verlaten want hebben een week minder in Egypte dan gedacht. Via de woestijn gaan we naar Luxor. In Bawiti willen we onze auto laten herstellen, het linker voorwiel lekt wat vet en er komt olie uit de versnellingbak. Aangekomen in ons kamp, een plek temidden van een oase, raken we aan de babbel met Talat. Hij wil ons helpen met Daffy. We gaan langs een garage om te kijken of er plaats is om Daffy te herstellen en ze willen het doen en snel. De schade wordt opgemeten en we bestellen de wisselstukken en die we al een geluk snel tot hier kunnen krijgen vanuit Cairo.

De problemen met Daffy zijn uiteindelijk groter dan verwacht, er is ook een serieuze schade in onze voorste differentieel, moeten dus op zoek naar een vervangstuk. Omdat dit erg duur is proberen we een tweede hands te krijgen, niet evident maar uiteindelijk vinden we na lang zoeken een goede, moeten er wel een volledige as voor uit elkaar halen maar hij is nog goed en minder dan de helft van de prijs. Oef want anders zouden we nog lang moeten wachten en zou het nog veel duurder worden. We spenderen vele vele uren in de garage. De rest van onze tijd relaxen we; zwemmen (er zijn hier veel bronnen), eten, babbelen, waterpijp, …
Het is ontzettend heet, meer dan 45 graden!!

Daffy is nu bijna terug volledig klaar, de laatste dingen gebeuren momenteel. vanaf morgen gaan we door de woestijn tot Luxor om dan de boot te nemen naar Soedan.
Vanwege het traject dat nu voor ons ligt tot in Khartoum, veel zand en niet ontwikkeld, weten we niet wanneer we terug internet zullen hebben.

Onderschept

De laatste dagen in Libië is het beter beginnen meevallen. Hebben een bezoek aan de battlefields uit WOII in Tobruk gebracht (Chris, zeker naar de foto's zien he!). De loopgraven zijn nog behoorlijk in takt en er liggen zelfs nog verschillende kogels (hebben er natuurlijk een paar meegenomen). Onze laatste nacht brengen we door op een schitterende locatie, op strandje in een ingesloten baai. Het is dan ook een perfecte afsluiter voor ons. De barbecue en kampvuur maken het alleen nog maar beter.

Reeds heel vroeg staan we aan de grens, uit Libië geraken gaat heel erg vlot. Op naar Egypte, over deze grensovergang gaan de wildste verhalen de ronde en wordt gezien als de moeilijkste van Afrika. We zijn op het ergst voorbereid. Het tegendeel is echter waar, het loopt allemaal heel erg vlot, zeer vriendelijke en behulpzame mensen. Na amper 2 uur zijn we (Daffy was het moeilijkste om over de grens te krijgen) officieel in Egypte!! Tegen de middag zijn we dan ook al in Marsa Matrouh, een populaire badplaats bij de Egyptische bevolking, wat onderkomen. De volgende dag rijden we door naar Cairo met tussenstop in El Alemein. Hebben het commonwealth cementry bezocht waar maar liefst meer de 7 300 graven zijn en 11 000 soldaten hebben ze nooit teruggevonden om stil van te worden. Het heeft een diepe indruk op ons gemaakt.
Even wat oorlogsgeschiedenis: El Alemein is een stad die zwaar te lijden heeft gehad in WOII. Het duitse leger onder leiding van bevelhebber Rommel (de woestijnvis) was tot hier doorgedrongen en deze stad was zijn laatste verovering, vanaf hier hebben de geallieerde troepen het duitse leger van Rommel kunnen terugdringen tot Tunesië. De slag om El Alemein heeft dan ook zeer veel slachtoffers geëist. Rommel heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd onder Hitlers druk.


Via de dessert Road bereiken we Cairo. Het super hectische verkeer overwinnen we snel, hebben wel wat ervaring in Libië opgedaan. De gps brengt ons onmiddellijk (moeten maar één kleine wegoversteking maken haaks op het verkeer, al een geluk dat Daffy hoge stoepranden aankan) tot bij de camping. Installeren ons en besluiten om te voet een andere camping in cairo eens te gaan bekijken. Ze zijn vlak bij elkaar.
We lopen een eindje tot de weg stopt, besluiten recht door het veld (vuilnisbelt) te gaan tot aan de rand van een weg. Er loopt een klein zandweggetje langs deze drukke autoweg dat we volgen tot we ineens geroep horen, het is politie die aan de kant van de autoweg staat en naar ons toe komen gelopen. Ze gebaren ons om naar boven te komen en we moeten plaats nemen in hun “kotje” op de pechstrook, ze verstaan beide geen woord engels. Op de gps laten we de plaats zien waar we naartoe willen, een camping weergegeven door een tent. Beide zijn ze hierdoor overtuigd dat we naar de piramides willen … De heren willen een taxi om ons in te stoppen en gaan dan maar in het midden van de weg staan om het verkeer tegen te houden, de drukte kan je vergelijken met een rijdende spits op de Brusselse ring. Als ze er eindelijk ééntje hebben (reeds met iemand in) stoppen ze ons erbij (wel tegen de zin van de chauffeur) die ons dan zoals verwacht afzet aan de piramides … hebben we deze ook ineens gezien. Hoe geraken we nu terug is de volgende vraag die we ons stelen. Hebben geen adres of niets mee en batterij van gps heeft het begeven. We vinden een taxichauffeur maar deze kent onze camping niet … uiteindelijk na wat hulp en omrijden lukt het toch. Op de camping aangekomen installeren we ons in de bar en drinken bier (met alcohol!!), misschien wel wat teveel (?) en eten MC Donnalds aan huis geleverd.

Hebben reeds ook ons visum voor Soedan, vlot kunnen verkrijgen, daar zijn we super blij mee! We moeten wel onze route wat aanpassen om er tijdig en veilig door te raken. Zullen de trip met een duits en nederlands koppel doen.

De eerste 3 weken zijn voorbij gevlogen, hebben veel gedaan en gezien. Wij genieten van elk moment en proberen alles te verwerken. Het tempo ligt tot nu toe hoog wat maakt dat we beide nog niet echt uitgerust zijn. Nu gaan we onze route voor de komende week bepalen.

Wij vinden jullie reacties en mails heel leuk om te krijgen, bedankt! Er staan nieuwe foto’s online van Libië en Egypte.

Trans Sahara Race

We zijn in libie, land nummer 2! Qaddafi stond ons al op te wachten aan de grens.
Onze gids was keurig op tijd, wij niet aangezien er een enorme file stond aan de grens van Tunesie en blijkbaar is er ook een uur verschil... dus 2uur later dan voorzien gingen we Libie binnen. we lopen achter onze gids aan, betalen en ondertekenen, maar wat?
Ons bezoek aan Libie is voornamelijk een transit bezoek dwz veeeeel kms per dag. We rijden uren aan een stuk door de Sahara en dezelfde landschapfilm speelt continu af met als enige afwisseling de politie en leger controles (heel frequent en heeel veel)
Tot nu toe 1 zware zandstorm (dan zie je 5 meter voor u). Er zijn hier veel zotten op de baan, het ergste dat we ooit al hebben meegemaakt.
we hebben tot nu toe 1site bezocht Leptis Magna, een indrukwekende romeinse site aan zee. best een bezoek waard.
Onze gids valt best mee, hij heeft reeds kip voor ons geBBQed (de 1ste keer in zen leven). Het gedachtengoed van de bevolking hier is ultra traditioneel.
Het tempo ligt hoog, wat maakt dat we beide vrij moe zijn. In Egypte gaan we een deel laten vallen om zo een paar dagen rust in te bouwen.
In banden vervangen zijn we al echte experts... ons record staat nu op 10 min ;-)