Koekeloeren

We lezen het in vele mails en berichten … beetje bij beetje begint het ook tot ons door te dringen … aan alle mooie liedjes komt een einde … MAAR we hebben nog steeds iets meer dan een maand te gaan (en dat is nog altijd meer dan een gemiddelde congé!!). Misschien ook daarom dat we het de laatste dagen wat rustiger aan doen en voornamelijk aan het relaxen zijn geweest (wij noemen het nu koekeloeren omdat je hele dagen niets doet en dus gewoon zit te koekeloeren). Onze terugvlucht is ook geboekt, vrijdag 16 oktober zullen we landen op Belgische bodem.




Een nieuw hoogtepunt uit onze reis is zeker de vlucht over de Okavango Delta. Dit jaar heeft men de grootste overstroming sinds de jaren 60. Hebben een vliegtuigske afgehuurd voor twee uur (natuurlijk met piloot J) en daarmee de volledige delta overvlogen. Indrukwekkend!! Dat kan niet van het vliegtuigske gezegd worden. Je kan er max met 3 in, maakt een hels lawaai en hangt geen seconde stil (Katrijn merkt dat niet op!?). Gevolg, Jeroen zo misselijk als iets na 15 minuten. We razen met een snelheid van 190km/u op een hoogte van +/- 150m en zien gigantische kuddes olifanten, giraffen, zebra’s, antilopen, … Na 2 uur vliegen ben ik content dat we terug op de grond staan!



Via de westkant van de delta rijden we richting Namibië. De grens gaat heel erg vlot. Geen verkopers, hasselaars of geldwisselaars, alleen bedienden die hun werk snel en efficiënt uitvoeren. Op amper 20minuten zijn we erdoor. Meer en meer verlaten we het avontuur en worden we toerist. Alles is verkrijgbaar, luxe campings (met water en elektriciteit), goede wegen, … het blijft aanpassen en diep in ons verlangen we wel naar meer actie … Dit bord geeft volledig de waarheid weer!


We hebben het op onze blog nog niet over het weer gehad denken we. Kunnen er vrij kort over zijn, elke dag warm, stralende zon, blauwe hemel, …

Dinsdag zien we Wim & Lies (papa van Katrijn) en gaan we samen 3 weken door Namibië trekken. Tot dan doen wij het zeer rustig aan!

De politie uw vriend ...

Indrukwekkend zijn ze de Victoria Falls ook al is er nu niet al te veel water op de Zambezi. Met een soort deltavlieger maken we om beurten een vlucht over de falls en vanuit de lucht is het nog knapper dan van op de grond. Enkel al de ervaring om eens met zo een toestel mee te vliegen is de moeite. Het grondbezoek is ook de moeite maar vooral nat, er is veel spray van het neerkomende water zodat je precies in een regenvlaag staat of onder de douche. Met de African Queen maken we ‘s avonds een boottocht op de Zambezi, we voelen ons echt Kate & Leonardo. Het schip is alles wat je verwacht van een luxe cruise, de drank vloeit rijkelijk, de hapjes zijn heerlijk en de ondergaande zon maakt het plaatje compleet … genieten …


Onze laatste dag in Zambia ontbijten we samen met Griet & Bart en praten we bij over de afgelopen weken. Ze hebben dus foto 5 voor hun uitdaging beet. Zambia verlaten verloopt niet echt vlot, 11km voor de grens worden we gestopt en zijn volgens de politie onze papieren niet correct. Wij weten zeker dat dit wel zo is dus weigeren de torenhoge boete te betalen. Gevolg, een hevige woordenwisseling en dreigementen van “als je niet betaald slepen we je voor het gerecht” en “je weet toch dat we je kunnen oppakken”. In Afrika zit dit het laatste wat je wilt meemaken … we komen er gelukkig na lang uit en vinden een akkoord, we mogen betalen op de grens, probleem 11km uitgesteld. Een beetje over onze toeren gaan we door richting de grens, een totale chaos. We vinden iemand die ons paspoort en carnet kan stempelen, betalen nog wat taxen en maken dat we op het ponton richting Botswana zitten (er is geen brug). Als het ponton vertrekt valt er een last van ons af …


De grens in Botswana is goed georganiseerd en gaat heel erg vlot en efficiënt. We overnachten op een campsite in het eerste dorp waar we ook al onze inkopen doen. Botswana is een groot land met weinig inwoners, heel dor, veel zand en plat. De wegen zijn in redelijke conditie maar oersaai. We rijden honderden kilometers zonder een auto of iemand te zien en steeds door hetzelfde dorre landschap. In het midden van Botswana liggen er immense zoutpannen met een eiland in, Kubu Island. Hier blijven we een nacht kamperen. Hebben het zo uitgerekend er te zijn met volle maan en het is magisch temidden van een zoutvlakte. De weerkaatsing van het licht van de maan op het zout geeft een uniek beeld. Leuk om weer eens een nacht te kamperen met totaal geen faciliteiten. Van hieruit gaan we door naar Khama, een park waar veel neushoorns (witte & zwarte) zitten. Zien er zeker 30. Voor alle duidelijkheid, witte en zwarte heeft niets met hun kleur te maken maar met de manier dat ze eten, zwarte neushoorns eten planten en bladeren van bomen, leven voornamelijk in beboste gebieden. De witte neushoorn is een grazer (bredere bek) en leeft in open gebieden. Bij de lunch komt er een zwarte neushoorn gezellig van het zwembad drinken. De camping in het park is van uitstekende kwaliteit en blijven er een dagje plakken, doen wat game-drives en relaxen.

In een lange dag rijden we door naar Maun, waar we nu zijn, Maun is het de uitvalsbasis om de Okanvango Delta te bezoeken en ook hier zullen we een aantal dagen blijven plakken.

een beetje verliefd!?

De groene trut doet echt lastig de laatste dag en zoals gevreesd wil ze niet starten. Bij een laatste wanhoopspoging lukt het ons toch … oef!! In Lilongwe zien we eindelijk Ulrike&Ben terug, de broer van Ulrike is net aangekomen in Malawi. Super om onze medereizigers van zovele weken door het noorden hier terug te zien en bij te praten. Het is ook de laatste avond voor Vanessa&Jeroen in Malawi. De bbq smaakt en het bier gaat goed binnen. Na een leuke 12 dagen nemen we afscheid van V&J en rijden we door naar Zambia, land nummer 11.

De grensovergang gaat heel vlot, een klein uur. Naar Afrikaanse normen (en wat we gewoon zijn) heel snel en efficient dus. Later zien we op het ZNBC nieuws (de locale zender, het nieuws is gemaakt zoals ze bij ons nieuws maakte in de jaren 80, saai saai saai!) dat ze de grenzen nog efficiënter gaan maken in de toekomst. Op aanraden van Hans & Annita (de Belgische ‘invliegtoeristen’ die we in Malawi hebben leren kennen) gaan we in Chipata T-Bone steak eten bij MamaRulas (zuid-afrikanen die hier een mooie campsite hebben). Een voltreffer, super lekker!

South Luangwa NP is een populaire bestemming van vele reizigers door Afrika. Kamperen doen we vlak aan de oever van de Luangwa river. Geregeld krijgen we olifanten op bezoek en zoals we reeds ervaren hebben heeft Daffy een speciale aantrekkingskracht op ze. Zie filmke (http://www.flickr.com/photos/daffy5/3868116812/in/set-72157622052135275/). Tijdens een ochtend game-drives zien we veel dieren oa leeuwen. Bij de night-drive zien we ook een luipaard, volgens onze gids, was zo ver weg dat het voor ons ook een boomstam kon geweest zijn. Het is de tweede keer dat we een nachtelijke safari doen en we zijn er niet wild van. Ze schijnen heel de tijd van links naar rechts met een spotlight, je zit precies naar een tennismatch te kijken maar dan zonder beeld en je ziet één beest per half uur, saai dus!

We hebben besloten om snel door Zambia te reizen (zo hebben we meer tijd in Botswana) en maar enkele stops in te lassen dus rijden in één zeer lange dag door naar Lusaka, de hoofdstad. Een hoofdstad betekend steeds hetzelfde voor ons, een druk programma af te werken. Inkopen doen, zaken regelen, bank bezoeken, naar Toyota voor onderhoud Daffy, … Lusaka is een ongelooflijk moderne en propere stad. Alles is hier verkrijgbaar, het verkeer is niet chaotisch, veel groen in de binnenstad, geen overpopulatie, een aangename verrassing!

Onderweg naar Livingstone, de Victoria Falls, houden we een rustdag aan Lake Kariba. Dit meer is gecreëerd door het bouwen van een immense dam op de Zambezi om elektriciteit op te wekken voor zowel Zambia als Zimbabwe. Duizenden mensen hebben hun dorpen moeten verlaten en 86 werkers zijn gestorven tijdens dit bouwwerk, waarvan er 18, onvrijwillig, in de dam verwerkt zijn.
Aan de campsite zit een crocfarm, tijdens een bezoek komen we veel te weten over deze dieren. Men kweekt hier krokodillen voor hun huid en vlees. De huiden worden duur verkocht aan Aziatische landen voor het maken van riemen, jassen, handtassen, … Gaia zou er een interessante case aan hebben! Gelukkig zijn er wel enkele regels en worden de gekweekte krokodillen nog goed behandeld.


Momenteel zijn we aan de VicFalls en staat er een sunsetcruise en flight over de falls op het programma. Maandag gaan we door naar Botswana.

Daffy & De Groene Trut

Met een valies vol lekkers (chocolade, snoep, wafels, …) arriveren Vanessa & Jeroen in Malawi. Geeft telkens een apart gevoel als er bezoek komt! V&J hebben een wagen gehuurd met daktent wat het samen reizen heel comfortabel maakt, een Landrover Defender. We dopen ze “de groene trut” omdat ze wat mankementen heeft en niet altijd wil starten.

In Lilongwe nemen we afscheid van Griet en Bart die foto nummer vier beet hebben. Ze zaten ons op te wachten bij Daffy als we in Lilongwe een wandeling waren gaan maken. Eerste stop in het zuiden van Malawi is Majete NP, een park dat mooi is van natuur met weinig dieren vanwege jarenlange stroperij. Momenteel doet men veel moeite om het park terug op te waarderen, met hulp van de community, ze zijn naar ons gevoel op de goede weg. Er zijn wel indrukwekkende watervallen, Kapichira Falls, en leuke drives door de bossen. Van hieruit bezoeken we Nyala Park, een heel klein parkje (35km²) op de grond van een suikerplantage. Men heeft de hele buurt vol suikerriet gezet en uit schuldgevoel een piepkleine plaats natuur gelaten en daar een parkje van gemaakt. We willen er blijven slapen, wat na veel discussie kan (campsite? Yes, sleeping? No …. probeer daar maar eens wat duidelijkheid in te vinden). Er zijn geen faciliteiten, niet erg, zijn volledig voorzien. Krijgen een plaats op een open stuk in het bos. Er zit veel wildlife, keerzijde van de medaille is dat je hier wel een beekse-bergen-gevoel krijgt.

Onderweg naar onze volgende stop, Liwonde NP moeten we in een dorpje langs de kant van de weg van een politieman, want het konvooi komt langs. Wij vragen ons natuurlijk af, welk konvooi?? Een plaatselijke man vertelt ons dat DR Bingu wa Mutharika er aan komt (wie is dat vragen we ons af?? … ah, de president). Zijn farm is hier vlak in de buurt. Eerst vliegt er een politiewagen door die de omgeving scant. Later komt de president met zijn gevolg op Amerikaanse wijze erdoor, wel 20 wagens, een ambulance, een campervan, veel Hummers en andere chicke bakken… wat een vertoon, te weten dat Malawi straatarm is (2de armste land van Afrika). Wij vroegen ons al af waarom er hier de best onderhouden weg van Malawi ligt …

Liwonde NP is “home to the big 5” volgens hun slogan. Als we met een gids praten blijkt het al van 2007 geleden te zijn dat ze nog een leeuw gezien hebben en luipaarden zitten er ook niet. The big 3 wel, het is wel een knap park. Veel olifanten, soorten antilopen (oa. Sable en Roan), vogels, nijlpaarden, krokodillen, … We verblijven op de campsite van een luxe lodge. Zij organiseren verschillende activiteiten en we doen een bootsafari en georganiseerde game-drive. Voelen ons echt een dagje een luxe-safari-invliegtoerist! De bootsafari is super met veel beesten lang en in het water. Tijdens de game-drive zien we de zeldzame zwarte neushoorn.

Nu zitten we aan lake Malawi en zaterdag vliegen V&J terug en gaan wij door naar Zambia. Hopelijk start de Groene trut zodat ze de vlucht niet missen …

We zijn voor de eerste keer (terecht) gepakt op overdreven snelheid (natuurlijk ook de eerste keer dat we te snel reden!?) maar omdat ze niet konden bewijzen dat we te snel reden hebben ze ons moeten laten gaan. Ze waren het vergeten op te nemen!!

De laatste dagen is er weinig nieuws onder de zon. Via Lake Malawi zijn we rustig aan afgezakt tot Lilongwe, de hoofdstad. Lilongwe zelf stelt niet veel voor, zoals de meeste Afrikaanse steden. Wel hebben we hier een leuk Belgisch koppel leren kennen, die met de kinderen voor 3 weken rondtrekken. Ook was het een onverwacht en zeer aangenaam weerzien met Chris en Nicole, die we in Rwanda voor de laatste keer hadden gezien. Veel gezellige avonden dus ... en ja af en toe kwam er ook een glaasje alcohol aan te pas ;-). Voor de rest vullen we onze zware dagen met: ontbijten, lezen, rusten, afwassen, kleren wassen, shoppen, rusten, restaurantjes doen, drinken, en als het kan een dutje,...
Morgen komen Vanessa en Jeroen aan, dan gaan we een trip maken door het zuiden van Malawi, we kijken ernaar uit!

Foto's staan online.

The Warm Heart of Africa

Tanzania verlaten we met gemengde gevoelens, we moeten verder door naar het zuiden maar willen tegelijkertijd ook nog blijven. We hebben ons hart verloren aan dit land! Tot nu toe onze favoriet.
Malawi is de eerste grensovergang zonder kosten (geen visa te kopen als belg, geen roadtaxen, geen weet ik voor wat nog taxen, geen smeergeld, geen …). Alles gaat heel erg vlot en snel rijden we Malawi binnen. Op de eerste campsite zien we Griet en Bart terug. Ze nemen onmiddellijk een foto van Daffy. Bart en Griet voeren tijdens hun reis allerlei opdrachten uit, gegeven door het thuisfront, om zo geld in te zamelen voor een goed doel. Wij hebben ze de opdracht gegeven: maak een foto van Daffy in 5 verschillende steden van Afrika (de teller staat op 3). Griet en Bart zullen met ons mee reizen voor de week die volgt naar een aantal plaatsten die met bussen moeilijker (onmogelijk eigenlijk) te bereiken zijn.



De weg naar de missiepost van Livingstonia zou moeilijk zijn maar we vinden hem heel goed meevallen, 20tal haarspeldbochten en mooie verzichten onderweg. Het dorp op zich stelt niet veel voor, vinden wel een leuk eco-camp tegen de heuvelrug. De douches en kompost-toiletten zijn open en met een zicht op de bossen. Tijdens een wandeling naar de waterval ontmoeten we Aak, een belg die hier woont. Aak is met een R4 van de post vertrokken uit België en hier blijven plakken. We drinken koffie uit zijn tuin. Als we over Daffy spreken, kent Aak onze auto, hij is Daffy en de eerste eigenaars tegengekomen tijdens zijn rondreis.
Vwaza NP is onze volgende stop, er ligt gigantisch veel olifantenstront (ja, we kunnen van de meeste beesten nu ook al de stront herkennen) dus we verwachten er veel te zien. Uiteindelijk zien we er niet één maar wel veel hippo’s , apen en antilopen.



Van Nyika hebben we hoge verwachtingen, het is een bergplateau op een gemiddelde hoogte van boven de 2000m. De natuur is schitterend alleen spijtig dat het beheer het een beetje laat afweten, 2 jaar geleden heeft de overheid van Malawi dit overgenomen maar het volledig laten verloederen. Sinds kort is er een nieuwe manager, uit UK, en er is beterschap op komst. De zichten over de heuvels zijn ronduit schitterend. Hier zien we onze eerste kudde Roan Antilopen, knappe beesten!
Tijdens een nightdrive (een van de enigste parken in Afrika waar we dit met Daffy mogen doen) spotten we verschillende Jackals. Bij het achtervolgen van één rijden we ons vast een grote put waar net 1 van onze wielen in paste, spijtig genoeg.... Gelukkig lukt het om snel weer los te komen.
Op onze campsite staan ook 2 amerikanen, Jess & Jessy. Zij werken gedurende een jaar op een school in het zuiden van Malawi. Gaan ze zeker een bezoekje brengen in de komende periode. Ze zijn al liftend naar hier gekomen en moeten te voet terug (60km tot entrance gate en nog eens 55km tot eerste dorp). Ze starten te voet en wij nemen hun bagage mee, na 12km halen we ze in. We beseffen dat het voor hen onmogelijk is op een zondag om er te geraken. Op de meeste dagen is er al bijna geen verkeer en zeker niet op een zondag. We proberen ze mee in Daffy te krijgen. Aangezien we al met 4 zijn (en 4 grote rugzakken) en met 5 binnenin absoluut de maximum is neemt Bart maar plaats op het dak. Bus Daffy doet het goed, we hebben wel veel bekijks van de locals, Bart entertained ze van op het dak.



Na een leuke laatste avond, met gitaar en zang, zetten we Bart en Griet af aan het strand waar ze een aantal dagen willen doorbrengen. Wij zakken rustig verder af naar het zuiden via Lake Malawi.

MUZUNGUUUUUU!!

Overal hoor je het in Afrika, behalve in Ethiopië daar zijn we Farangi. Muzungu is witte, blanke, buitenlander, toerist, wij dus. Zie je ons al “zwarte” roepen in Europa?? Als we rondrijden of stoppen roept iedereen het naar ons. We waren dit natuurlijk al gewoon maar de laatste dagen was het extreem. Vele keren hadden we zelfs de indruk dat het de eerste keer was in hun leven dat ze een blanke zagen. Ouders wezen ons uit naar hun kinderen en zeiden kijk dat is een Muzungu (ale dat maakte wij ervan…)



In Kigoma komen we Griet en Bart terug tegen, ze besluiten om te verhuizen naar dezelfde camping (eerste keer dat ze hun tent opzetten … anders verblijven ze meestal in guesthouses). De weg verder naar het zuiden (tot Katavi NP) staat omschreven als de slechtste en 1 van de meest verlaten van Afrika en we hebben het geweten. Daffy doet het weeral uitstekend wat maakt dat de rit vlot verloopt. We passeren niemand voor 250km en de weg is van gravel, naar mul zand, over rotsen terug naar mul zand en het wisselt elke 5km van ondergrond. Het stof waait hoog op en zit nu overal. Een uitdaging maar gelukkig hebben we al wel wat ervaring opgedaan de laatste maanden. Terug in de “bewoonde wereld” vinden we een campspot vlak bij een rivier met een 10tal nijlpaarden in. Schitterende locatie.



Het staat omschreven als “a thrilling taste of wild Africa” en “Africa as it must have been 200 years ago”, Katavi National Park. Met veel verwachting rijden we het in, meteen worden we overspoeld door wildlife en vogels, weten niet waar eerst te kijken. Alles zit er en in grote aantallen, voornamelijk de grote jongens. De natuur is wild en robust. We kamperen aan de rand van de Katuma river, voor onze tent: honderden nijlpaarden, buffels, apen, olifanten, zebra’s, giraffen, … Pas ’s nachts komen ze allemaal in actie en passeren de nijlpaarden al grazend onder onze tent, continu gebrul van leeuwen en getrompetter van olifanten. Een van de meest unieke situaties tot nu toe. Normaal moet Jeroen ’s nachts nooit naar de wc, nu dus wel … (voor alle duidelijkheid, heb het opgehouden)



Na deze bangelijke (sorry voort Antwerps) ervaring rijden we verder door naar het zuiden. Terug dobberen over slechte wegen met een uitstekend presterende Daffy en veeeel stof. Na een traject off-road van in totaal 1350km zijn we blij als onze banden terug over een gladde asfaltweg gaan en we terug in de beschaving zijn. 10km voor onze bestemming zien we een reklamebord van een luxe lodge en natuurlijk dromen we dan even weg en lezen we de uitleg van waar we niet zullen slapen in onze guidebooks. Volgens de Lonely Planet kan je er ook kamperen en de prijs voor camping valt mee dus wagen we het erop. We zijn met ons gat in de boter gevallen. Hebben een gigantische cottage ter beschikking met 2 badkamers, een keuken, warm water (was maar 15 dagen geleden dat we nog eens een warme douche hebben gehad …) , elektriciteit, living, terras, zwembad,… enigste nadeel … we moeten in onze tent slapen ;-). We maken van alle faciliteiten goed gebruik om Daffy eens volledig uit te kuisen en te rusten.



Er staan nieuwe foto's en filmpjes on-line, waaronder een aantal van de gorilla's.

Hoe kon zoiets gebeuren?

Langs Lake Kivu rijden we een rondje door Rwanda en houden halt op verschillende plaatsen. Oa. in Huye, het vroegere Belgisch administratief centrum in koloniale tijden. Dit laat zich duidelijk merken aan de straatverlichting en een aantal bouwwerken. De grootste kathedraal van Rwanda is hier gebouwd in opdracht van Leopold III ter ere van Prinses Astrid, het nationaal museum is geschonken door Koning Bouwewijn. Van 1935 tot 1962 noemde deze stad Astrida

Rwanda 1994: Genocide, het moet verschrikkelijk zijn geweest! In Kigali bezoeken we een memoriaal die in detail de feiten weergeeft, we zijn onder de indruk en halen het einde niet omdat we zo aangedaan zijn van de beelden en foto’s. Bij een bezoek aan 2 kerken waar in totaal 15 000 mensen werden vermoord zijn we diep geshockeerd door de manier waarop deze mensen van het leven zijn beroofd. Er liggen overal nog kleren en beenderen. De kerken bezoeken we samen met een vlaams koppel, Griet & Bart die een jaar backpacken (www.bartengriet.webs.com)



“Pay tribute to the genocide but remember the future is looked to with hope, pride and determination” .

We zijn blij dat we Rwanda kunnen verlaten en rijden snel door naar Tanzania. Rwanda is ons in het algemeen wat tegengevallen. De mensen onderweg zijn wel heel vriendelijk en het landschap is mooi maar er zijn geen voorzieningen voor overlanders, het is ongelooflijk duur (onbetaalbaar, duurder dan België), véél mensen die beddelen, hotels trekken op niets, ...

Ons doel is nu om via Lake Tanganyika (westen van Tanzania) naar beneden te rijden. Het eerste deel is goed meegevallen, zijn door het grensgebied met Burundi gereden en hier zijn rebellen actief. Uiteindelijk zijn we zonder politie escorte erdoor gehutst, nu zitten we in Kigoma. Hebben een super locatie aan het meer gevonden, heel rustig aan een klein strandje. In dit deel van Tanzania komen bijna geen toeristen meer. De weg is lastig, moeilijk en vooral heel stoffig. De komende dagen gaan we door naar het zuiden en onderweg bezoeken we nog een Nationaal Park waar volgens de reisgids Bradt maar een 20tal bezoekers per jaar komen maar het zit wel vol van het wildlife ... we zijn benieuwd ...



Nieuwe foto's staan op Flickr.

WWWAAAAUUUWWWW!!

Na één nacht verlaten we Kampala om door te rijden naar het westen van Oeganda, Fort Portal, een levendige stad. We vinden een leuke community camping aan een kratermeer (er liggen hier tientallen kratermeren in deze streek). De camping ondersteunt de plaatselijke school. Met een lokale gids maken we een nachtwandeling met als doel bushbabies te zien. Deze beesten kunnen echt kressen als kleine kinderen. Met de pillampen in de hand gaan we op zoek en vinden we ze. Na een aantal dagen rust rijden we door naar Lake Bunyoni, het tweede hoogste meer van Afrika. Dit meer was voordien een rivier maar door lavastromen van de vulkanen een 8000 jaar geleden (kan ook een jaartje meer zijn!?) tot een meer gevormd. Twee dagen rust en zon. Door de bergen gaan we naar Kisoro, vlak aan de grens met (de) Congo. Verschillende vluchttelingenkampen zien we onderweg, het moet hard zijn om hierin te (over)leven. Je voelt de spanning in de grensstreek en voelen ons ook niet echt op ons gemak dus besluiten we door te rijden naar een campsite in de bergen. We ploeteren naar boven (over een rotsweg). Het is er ijskoud: 12 graden en veel wind het doet ons een beetje aan België denken :-).


Bij het binnenrijden van Rwanda valt het contrast met andere afrikaanse landen hard op. De grenspost is georganiseerd en ze hebben zelfs PC’s die werken!! Alles gaat vlot en al snel rijden we terug op asfalt. Het aanzicht is van de modernste tot nu toe. Overal zwaaiende mensen.



10 Juli 2009 stond met een grote circel rond op onze planning: de berggorilla’s!! Er leven nog een 300tal berggorilla’s in deze streek, over 17 verschillende groepen. 9 groepen zijn voor research en 7 voor het toerisme. De gorilla’s worden heel de dag bewaakt momenteel, een paar maanden geleden zijn er nog 6 gorilla’s vermoord aan de congokant. Nu zitten alle groepen in Rwanda.
Vroeg opstaan, we worden om 7u verwacht. Bij aankomst op de verzamelplaats (om 6.58u) is er nog niemand … na een tijdje komt de eerste ranger aan waar we een babbeltje met doen, stilletjes aan komt er meer staff aan. Geen andere toerist te bespeuren. Al lachend maken we een opmerking van “als we dat geweten hadden, hadden we ook wat langer geslapen …” waarop het antwoord “Jullie zijn ongewoon vroeg, zijn jullie niet gaan slapen?”!? Mysterie voor ons opgelost … het uur is veranderd en dat hadden we niet door …
De trekking begint met een stevige klim, we klimmen van 2300 tot 3250 meter. Na een tocht van 3,5 uur zijn we aan onze groep, Kuryama. Een groep van 15 gorilla’s. Onze trekgroep bestaat buiten ons uit 6 andere toeristen (uit Amerika, Denemarken en Zuid-Afrika), een ranger, een helper (die de weg vrij maakt) en 2 legermannen (vanwege onrust in grensgebied en schrik voor rebellen). We mogen maar een uur spenderen met deze beesten. Het is super, waaauuuw, fascinerend, … absoluut een hoogtepunt in onze trip. De Gorilla’s lijken zo op de mens in alle facetten. Het is niet te omschrijven dus zie de vele foto’s op flickr. De terugtocht gaat vlot (naar beneden is dit niet te verwonderen).
We rijden in de late namiddag door naar Gisenyi, 3km van Goma (in Congo, kent iedereen wel van de onrusten een tijdje terug). De komende dagen gaan we verder Rwanda ontdekken en oa. verschillende Genocidememorials, Kigali en wildparken bezoeken.

Geflipt!!

 Na het moeilijke vertrek van Marina (afgelaste vlucht) zijn we doorgereden naar Oeganda. Na lang twijfelen besluiten we rond Mount Elgon via een piste waar vele ons al voor gewaarschuwd hebben Oeganda binnen te rijden. De grensovergang gaat vlot vanaf het moment dat de douaniers uit de mis zijn gehaald. Hilarisch zoals steeds maar heel officiëel met veel stempels en papieren. De weg is barslecht en we klimmen en dalen steil op de flanken van Mount Elgon. Op vele stukken kunnen we niet sneller dan 5km/u. Onderweg komen er honderden mensen naar de kant van de weg gelopen om naar ons te wuiven, we voelen ons weer even de Queen & King. We wuiven enthousiast terug. Er hangen dreigende wolken boven ons maar gelukkig blijft het droog en komen we er goed door. Na 500 meter terug op het asfalt barst er een hels onweer los wat van de piste een modderpoel maakt, oef. We overnachten aan de SipiFalls en rijden daarna door naar Jinga, bekend voor het Wild Water Raften op de White Nile ("Probably the best raftingspot in the world" volgens hen, wij kunnen niet vergelijken). We boeken een rafting (Categorie 5, de zwaarste). Onze raft delen we met Nadav & Nadav (twee gasten uit Israel), Mary-Sun (Amerikaans), Henry (Oegandees) en Reuben (onze instructeur uit Nieuw-Zeeland). Het is een super dag. Bij het begin besluiten we in groep er vol voor te gaan en proberen door elke rapid te roeien en niet enkel onze instructeur het werk te laten doen. Gevolg, we flippen op 10 van de 12 zware rapids maar overleven er 2 waarvan 1 categorie 5+. Bij het flippen van de raft is het telkens weer even paniek, meegesleurd worden door de kolkende rivier, niet direct boven geraken, eens boven direct terug onder water gesleurd worden, alle teamleden zoeken en uit het water vissen. Meestal moet het razendsnel gaan want de volgende rapid komt eraan. Doodmoe kruipen we 's avonds in onze tent. De 2 Nadav'en nemen we mee tot Kampala waar we momenteel zijn.